(وديعه‌گذار) از او ناتوان‌تر باشد و مستودع ديگرى كه بر (حفظ) آن قادر باشد، نباشد؛ كه جواز قبول در اين صورت خصوصاً با توجه داشتن مودع (به ناتوانى مستودع) بعيد نيست.

مسأله ٣- وديعه از هر دو طرف جايز است، پس مالك مى‌تواند هر وقت بخواهد مال خود را پس بگيرد و مستودع هم هر وقت بخواهد مى‌تواند آن را برگرداند. و مودع حق خوددارى از قبول آن را ندارد. و اگر مستودع نزد خودش آن را فسخ نمايد، منفسخ مى‌شود و امانت مالكى از بين مى‌رود، و نزد او امانت شرعى مى‌شود، پس واجب است آن را به مالك يا جانشين او رد كند و يا فسخ را به او اعلان نمايد، پس اگر بدون عذر شرعى يا عقلى، اهمال كند، ضامن است.

مسأله ٤- در هر كدام از مستودع و مودع، بلوغ و عقل معتبر است، پس درخواست وديعه سپردن از بچه و ديوانه صحيح نيست و همچنين است وديعه سپردن آن‌ها. و فرقى نيست بين اينكه مال، ملك آن‌ها باشد يا ملك غير آن‌ها از كسانى كه كامل (و داراى بلوغ و عقل) هستند، بلكه دست گذاشتن روى آنچه كه آن‌ها آن را وديعه گذاشته‌اند، جايز نيست و اگر كسى آن را از آن‌ها بگيرد ضامن است و با رد آن به آن‌ها برائت (از ضمان) پيدا نمى‌شود و وقتى برائت حاصل مى‌شود كه آن را به ولىّ آن‌ها برساند. البته اگر ترس از بين رفتن و تلف آن در دست آن‌ها باشد، مانعى از گرفتن آن نيست، پس به عنوان حِسبه در حفظ، گرفته مى‌شود، و ليكن با اين گرفتن، وديعه و امانت مالكى نمى‌شود، بلكه امانت شرعى است كه حفظ آن و مبادرت در رساندن آن به ولىّ آن‌ها يا اعلان به او كه مال نزد او است، بر او واجب است و اگر در دست او تلف شود، ضمانى بر او نيست.

مسأله ٥- اگر شخص كاملى مالى را به وسيله بچه يا ديوانه نزد شخصى بفرستد تا پيش او وديعه باشد و او به همين عنوان آن را تحويل بگيرد، ظاهر آن است كه نزد او وديعه مى‌شود؛ زيرا بچه و ديوانه به منزله ابزار براى شخص كامل مى‌باشند.

مسأله ٦- اگر نزد بچه و ديوانه مالى را به وديعه بگذارد، آن‌ها در صورتى كه مميّز نباشند به واسطه تلف شدن ضامن آن نمى‌باشند، بلكه با تلف كردن هم ضامن نمى‌باشند، و اگر مميّز باشند و براى امانت‌دارى صلاحيت داشته باشند، بعيد نيست كه در صورت تلف و كوتاهى در حفظ، ضامن باشند، تا چه رسد به تلف كردن (كه حتماً ضامن هستند).