مسافرت مى‌برد و به قدر امكان از آن محافظت مى‌كند و ضمانى بر او نيست. البته در مانند مسافرت‌هاى طولانى كه خطرات زيادى دارد، لازم است كه با آن معامله كسى را بكند كه برايش نشانه مرگ پيدا شده؛ مطابق آنچه تفصيلًا گذشت.

مسأله ٢٠- مستودع امين است كه اگر وديعه در دست او تلف شود و يا عيب پيدا كند ضمانى بر او نيست، مگر در صورت تفريط و تعدى؛ چنان كه در هر امينى وضع چنين است. اما تفريط، عبارت است از اهمال در محافظت آن و ترك آنچه به طور عادى در حفظ آن اثر دارد، به طورى كه با وجود آن، در عرف مردم، ضايع‌كننده و مسامحه كار به شمار مى‌آيد، مانند اينكه آن را در جايى كه محفوظ نيست بيندازد و برود و مراقب آن نباشد، يا به چهارپا آب و علف ندهد، يا در تابستان لباس پشمى و ابريشمى را (جهت رسيدن هوا به آن) پهن نكند، يا آن را وديعه بگذارد، يا در چيزهايى كه رطوبت آن را خراب مى‌كند، مانند كتاب‌ها و بعضى از پارچه‌ها، آن را از رطوبت حفظ نكند، يا آن را به مسافرت ببرد. البته اينكه هر مسافرتى، يا بردن هر وديعه‌اى به مسافرت، تفريط باشد ممنوع است. و اما تعدى، عبارت از اين است كه در آن تصرفى كند كه مالك به او اذن نداده است مثل اينكه لباس را بپوشد يا فرش را پهن كند يا سوار چهارپا شود- در صورتى كه حفظ وديعه متوقف بر تصرف در آن نباشد، مانند اينكه حفظ لباس و فرش از كرم، متوقف بر پوشيدن و پهن نمودن باشد- يا نسبت به وديعه چيزى از او صادر شود كه با امين بودن ناسازگار است و دست او بر آن به نحو خيانت باشد، مانند اينكه بدون مصلحت وديعه و بدون عذرى- مثل فراموشى و مانند آن- آن را انكار نمايد. و گاهى تفريط با تعدى با هم اجتماع پيدا مى‌كنند، مانند اينكه لباس و پارچه و كتاب و مانند اين‌ها را در جايى بيندازد كه آن‌ها را خراب مى‌كند و شايد از اين قبيل باشد موردى كه درهم‌هايى را مثلًا در كيسه مهر شده يا دوخته يا بسته شده به او به وديعه دهد پس او مهر را بشكند يا دوخت و بست آن را بدون آن‌كه مصلحت و ضرورتى باشد باز كند. و از موارد تعدى آنجايى است كه وديعه را با مال خودش مخلوط كند؛ چه با جنس خودش باشد يا به غير آن و چه با مساوى باشد يا با بهتر از آن يا با پست‌تر از آن. و اگر آن را با جنس خودش از مال مودع ممزوج كند، مثل اينكه درهم‌هايى را در دو كيسه‌اى كه نه مهر دارد و