است، مگر صورت به همان مقدار كه در وضو شستن آن واجب است، و مگر دست‌ها تا مچ و پاها تا ساق آن‌ها (كه پوشاندن آن‌ها واجب نيست) و بر زن لازم است مختصرى از اطراف اين موارد استثنا شده را از باب مقدمه بپوشاند.

مسأله ٤- بر زن واجب است كه گردن و زير چانه خود را- حتى بنابر احتياط (واجب) مقدارى از زير چانه را كه بعد از بستن روسرى ديده مى‌شود- بپوشاند.

مسأله ٥- كنيز و دختر بچه (در پوشش نماز) مانند زن حرّ (آزاد) و بالغ مى‌باشند، جز آن‌كه پوشاندن سر و مو و گردن بر اين دو واجب نيست.

مسأله ٦- پوشاندن عورت از طرف پايين واجب نيست، البته اگر لب بام يا روى چيز شبكه مانندى- كه انتظار مى‌رود ناظر محترمى در پايين آن باشد- به گونه‌اى بايستد كه اگر ناظرى باشد عورت او را مى‌بيند، پوشاندن عورت از طرف پايين هم بنابر احتياط (واجب)، بلكه بنابر اقوى واجب است هرچند كه فعلًا در آنجا ناظرى نباشد. و اما روى شبكه مانندى كه انتظار نمى‌رود ناظر محترمى در پايين آن باشد مثل شبكه روى چاه، پوشاندن عورت از طرف پايين بنابر اقوى واجب نيست، مگر آن‌كه در آنجا ناظرى باشد.

مسأله ٧- پوشاندن عورت از نگاه، با هر چيزى كه مانع نگاه كردن مى‌شود تحقق پيدا مى‌كند و لو به وسيله دست و يا به وسيله ماليدن گل يا فرو رفتن در آب، حتى كفل‌ها براى ستر دبر كفايت مى‌كند، ولى در نماز، ستر عورت با آنچه ذكر شد- حتى در حال اضطرار- كفايت نمى‌كند. ولى بنابر اقوى پوشاندن عورت (در نماز) با برگ درخت و علف و همچنين با پنبه و پشمى كه بافته نشده‌اند- در حال اختيار و اضطرار- جايز است؛ اگر چه در نپوشاندن عورت با برگ درخت و علف ترك احتياط سزاوار نيست. و كسى كه چيزى حتى مثل علف و برگ درخت ندارد، بنابر اقوى جايز است نماز شخص بى‌ساتر (برهنه) را بخواند؛ هرچند در صورت داشتن چيزى (مثل گِل) كه به عورت بمالد، احتياط (مستحب) آن است كه بين وظيفه شخص بدون ساتر و وظيفه كسى كه ساتر دارد جمع نمايد.

مسأله ٨- در ساتر عورت بلكه در لباس نمازگزار به طور مطلق چند چيز معتبر است:

اول: پاك بودن، مگر لباسى كه نماز به تنهايى در آن تمام نيست (و ساتر عورت نمى‌باشد)