بين نماز مثلًا يك يا دو يا سه بار باشد كه وضو گرفتن بعد از هر حدث و ادامه نماز موجب حرج نباشد و دوم اينكه پى‌درپى از آن‌ها حدث خارج شود به طورى كه وضو گرفتن بعد از هر حدث و ادامه نماز موجب حرج باشد. پس در صورت اول مبطون بايد وضو گرفته و مشغول نماز شود و آب را نزديك خود قرار دهد و هرگاه حدثى از او خارج شود بلافاصله وضو گرفته و نمازش را ادامه دهد. و احتياط (مستحب) آن است كه يك نماز ديگرى با يك وضو (اگر چه در بين نماز از او چيزى خارج شود) بخواند. و احتياط (مستحب) آن است كه مسلوس مثل مبطون عمل كند، اگر چه اكتفا نمودن او به يك وضو براى هر نماز بدون آن‌كه در بين نماز تجديد وضو كند، خالى از قوت نيست.

و اما در صورت دوم بنابر احتياط بايد براى هر نماز وضو بگيرند، و جايز نيست كه دو نماز را- چه واجب، چه مستحب، چه مختلف باشند- با يك وضو انجام دهند، اگر چه بعيد نيست كه براى شخص مسلوس، در صورتى كه در فاصله دو نماز از او بولى بيرون نيايد، اين تكرار وضو لازم نباشد، بنا بر اين مسلوس مادامى‌كه در فاصله نمازها از او بولى خارج نشده هرچند كه در اثناى نماز خارج شود مى‌تواند با يك وضو نمازهاى زيادى را بخواند، ولى ترك احتياط سزاوار نيست و بنابر اقوى كسى كه بى‌اختيار از او باد بيرون مى‌آيد حكم مبطون را دارد، بلكه بعيد نيست چنين كسى موضوعاً مبطون شمرده شود.

مسأله ٤- شخص مسلوس بايد به وسيله كيسه‌اى كه در آن پنبه و مانند آن باشد از سرايت بول جلوگيرى نمايد، و ظاهراً واجب نيست براى هر نماز كيسه را تعويض يا تطهير نمايد. البته اگر برايش سخت و حرج نباشد بنابر احتياط (واجب) بايد حشفه را تطهير نمايد. و نيز بر شخص مبطون واجب است در حد امكان از سرايت غائط جلوگيرى كند، چنان كه بنابر احتياط (واجب) در صورت امكان اگر موجب حرج نباشد او نيز بايد مخرج را تطهير نمايد.

مسأله ٥- مسلوس و مبطون پس از بهبود يافتن واجب نيست نمازهاى گذشته خود را قضا كنند. البته ظاهر اين است كه اگر در وقت نماز بهبودى يافتند و به اندازه نماز با طهارت وقت داشتند بايد نماز را اعاده كنند.