ظهر و عصر مستحب است، همچنان كه براى آنان بلند خواندن حمد و سوره در نماز ظهر روز جمعه، مستحب است، ليكن احتياطاً آهسته خواندن آن سزاوار نيست كه ترك شود.

مسأله ١١- معيار در بلند خواندن و آهسته خواندن آشكار شدن جوهر صدا و آشكار نشدن آن است، نه شنيدن و نشنيدن كسى كه كنار نمازگزار است. و زياده‌روى در بلند خواندن، مانند فرياد كشيدن جايز نيست، همچنان كه آهسته خواندن به طورى كه- اگر مانعى نباشد- خودش نشنود جايز نيست.

مسأله ١٢- واجب است كه قرائت، صحيح باشد، پس اگر عمداً در يك حرف يا حركت يا تشديد يا مانند آن اخلال نمايد، نمازش باطل است. و كسى كه حمد يا سوره را نمى‌تواند به خوبى بخواند، واجب است ياد بگيرد.

مسأله ١٣- معيار در صحيح بودن قرائت اين است كه حروف، از مخارج خودشان ادا شوند- به طورى كه اهل زبان بگويند كه فلان حرف را ادا كرد نه حرف ديگر را- و حركات بناى كلمه و آنچه كه در هيئت كلمه دخالت دارد و حركت‌ها و سكون‌هاى مربوط به اعراب و بناء- مطابق آنچه كه متخصصين زبان عربى تعيين نموده‌اند- مراعات شود، و همزه «وصل» وقتى در ميان كلمات قرار مى‌گيرد- مثل همزه «ال» و همزه «اهْدِنا»- بنابر احتياط (واجب) حذف شده و خوانده نشود، و همزه قطع ثابت مانده و خوانده شود، مثل:

همزه «انْعَمْتَ». و در تعيين و تشخيص مخارج حروف، مراعات ريزه‌كارى‌هاى علماى تجويد لازم نيست، چه رسد به جهاتى كه به صفات حروف برمى‌گردد از قبيل «شدّت» و «رخوت» و «تفخيم» و «ترقيق» و «استعلاء» و غير اين‌ها. و مراعات ادغام كبير، لازم نيست و آن عبارت است از اينكه حرفى را كه حركت دارد ساكن نموده، در حرف مماثل خود كه در كلمه ديگرى است ادغام كند، مثل: يعلم ما بين أيديهم ى؛ يعنى، ميم (يعلم را پس از ساكن نمودن) در ميم (ما بين) مندرج نموده و ادغام نمايد و يا در حرف مقارب خود، و لو در يك كلمه باشند (پس از ساكن نمودن و تبديل به حرف مقارب كردن) ادغام كند مثل:

يرزقكم و زحزح عن النّار به اينكه قاف در كاف و حاء در عين ادغام شود، بلكه احتياط (واجب) آن است كه اينگونه ادغام (يعنى ادغام كبير) مخصوصاً در حرف مقارب ترك‌