مسأله ٣- خواندن بيشتر از يك سوره در يك ركعت از نماز واجب بنابر اقوى جايز، ولى مكروه است، بر خلاف نماز مستحبى كه كراهت هم ندارد و احتياط (مستحب) آن است كه در نماز واجب خواندن بيش از يك سوره را ترك كند.

مسأله ٤- خواندن سوره‌هاى طولانى در نماز واجب كه باعث فوت وقت نماز مى‌شود، جايز نيست و اگر عمداً اين سوره‌ها را بخواند، نمازش باطل مى‌شود با اشكالى كه در مسأله هست. و اگر سهواً مشغول خواندن سوره‌هاى طولانى شود، در صورت وسعت وقت، بايد به سوره‌هاى ديگر برگردد و اگر بعد از تمام شدن سوره طولانى، متوجّه شود و وقت هم گذشته باشد، بايد نمازش را تمام كند. و همچنين خواندن هيچ يك از سوره‌هاى عزائم (چهار سوره‌اى كه سجده واجب دارند) در نماز واجب، جايز نيست، پس اگر از روى فراموشى شروع به خواندن يكى از آن‌ها نمود تا اينكه آيه سجده را هم خواند، يا آن‌كه آيه سجده را در حالى كه در نماز بود شنيد، بنابر احتياط بايد در همان حال نماز با اشاره سجده نمايد، سپس بعد از نماز هم سجده نمايد، اگر چه اقوى آن است كه مى‌تواند به اشاره در نماز اكتفا نمايد و مى‌تواند به همان سوره (كه خوانده) اكتفا نمايد.

مسأله ٥- بسم اللَّه الرحمن الرحيم جزء هر سوره است، بنا بر اين بايد با آن‌ها خوانده شود مگر سوره برائت (كه بسم اللَّه ندارد).

مسأله ٦- سوره فيل و ايلاف (با هم) يك سوره است و همچنين است سوره و الضّحى و أ لم نشرح (كه با هم يك سوره مى‌باشند) بنا بر اين خواندن يكى از آن‌ها كفايت نمى‌كند، بلكه بايد هر دو به ترتيب و با بسم اللَّه الرحمن الرحيم كه بين آن‌ها است، خوانده شود.

مسأله ٧- هنگام شروع به بسم اللَّه الرحمن الرحيم بايد بنابر اقوى سوره را تعيين نمايد و اگر سوره‌اى را تعيين كرد سپس از آن سوره به سوره ديگر عدول نمود، بايد بسم اللَّه الرحمن الرحيم را براى سوره‌اى كه به آن عدول نموده، اعاده نمايد. و اگر در حين شروع بسم اللَّه الرحمن الرحيم سوره‌اى را تعيين كند و يادش برود و نداند كه كدام سوره را معيّن كرده است، بايد با تعيين سوره مشخصى بسم اللَّه الرحمن الرحيم را اعاده نمايد. و اگر