نگويند راست ايستاده، نماز باطل مى‌شود، بلكه احوط اولى آن است كه گردن را هم راست نگه دارد، هرچند پايين انداختن سر، بنابر اقوى جايز است. و در حال اختيار، تكيه دادن به چيزى هنگام ايستادن جايز نيست، اما در وقت ناچارى اشكالى ندارد، پس مى‌تواند به انسانى يا غير آن تكيه نمايد. و كسى كه مى‌تواند با تكيه بر چيزى بايستد، نبايد به طور نشسته و بدون تكيه نماز بخواند.

مسأله ٣- نبايد در قيام، فاصله بين دو پا به اندازه‌اى زياد باشد كه از صدق عنوان قيام خارج گردد، بلكه بنابر اقوى نبايد به صورت غير متعارف پاها باز باشند، هرچند كه بر آن قيام صدق كند.

مسأله ٤- قرار دادن سنگينى بدن روى هر دو پا (در حال قيام) به طور مساوى واجب نيست، اما بنابر اقوى واجب است بر روى هر دو قدم بايستد نه بر يك قدم و نه بر انگشتان و نه بر پاشنه‌ها.

مسأله ٥- اگر به هيچ گونه- و لو با تكيه دادن يا خم شدن يا باز كردن پاها و خلاصه به هيچ وجه، حتى به صورت قيام اضطرارى به انحاى مختلف- نتواند بايستد بايد نشسته نماز بخواند. و در نشستن شرط است كه راست و بدون تكيه بر چيزى باشد، بنا بر اين در صورتى كه توانايى راست نشستن و تكيه ندادن را دارد نبايد تكيه داده و متمايل به يك طرف شود و در صورت ناچارى جايز است. و اگر به طور كلّى نتواند بنشيند، بايد مثل ميّتى كه دفن مى‌شود، بر طرف راست خوابيده، نماز بخواند و اگر آن را هم نتوانست، برعكس اول، بر روى طرف چپ (خوابيده نماز بخواند) و اگر آن را هم نتواند انجام دهد، بايد مانند محتضر بر پشت خوابيده نماز بخواند.

مسأله ٦- اگر بتواند بايستد ولى نتواند ايستاده ركوع كند، بايد ايستاده نماز بخواند، سپس بنشيند و به طور نشسته ركوع نمايد و اگر اصلًا نه توانايى انجام ركوع و سجود و نه توانايى بعضى از مراتب ميسور و ممكن آن‌ها، حتى ركوع و سجود نشسته را نداشته باشد، بايد ايستاده نماز بخواند و براى ركوع و سجود، اشاره نمايد و احتياط (واجب) آن است كه كسى كه توانايى نشستن را دارد، اشاره‌اش براى سجده در حال نشستن باشد، بلكه‌