ترجمه تحرير الوسيلة (نشر آثار) - خمینی، سید روح الله - الصفحة ٤٩٩ - گفتارى درباره سعى

مسأله ٨- سعى عبادت است و آنچه در عبادت از قصد قربت و خالص بودن نيّت معتبر است در سعى واجب است. و سعى ركن است و حكم ترك آن عمداً يا سهواً حكم ترك طواف است، به همان صورت كه گذشت.

مسأله ٩- اگر سهواً يك شوط يا بيشتر بر سعى بيفزايد سعيش صحيح است، و بهتر آن است كه از هرجا متوجه شد آن را رها نمايد؛ اگر چه بعيد نيست كه به هفت شوط رساندن آن جايز باشد. و اگر سعى را ناقص (و كمتر از هفت شوط) انجام داده باشد هرجا متوجه شد واجب است آن را كامل كند و اگر به شهر خودش برگشته و بتواند كه بدون مشقّت (به مكه) برگردد واجب است و اگر نتواند يا سخت باشد بايد نايب بگيرد. و اگر قسمتى از شوط اول را به جا آورد و سهو نمايد و سعى به جا نياورد احتياط (واجب) آن است كه از سر بگيرد.

مسأله ١٠- اگر در عمره تمتع سهواً قبل از تمام كردن سعى به خيال اينكه تمام كرده، از احرام بيرون آيد و با زوجه‌اش نزديكى كند بر او واجب است سعى را تمام كند، و بنابر احتياط (واجب) با ذبح يك گاو كفّاره بدهد، بلكه اگر قبل از تمام كردن سعى، سهواً تقصير نمايد و آن كار (نزديكى با همسر) را انجام دهد احتياط (واجب) آن است كه آن را تمام كند و كفّاره بدهد؛ و احتياط (واجب) آن است كه سعى در غير عمره تمتع در هر دو صورت به سعى در عمره تمتع ملحق شود.

مسأله ١١- اگر بعد از تقصير در عدد شوطهاى سعى شك نمايد مى‌گذرد و بنا را بر صحت مى‌گذارد. و همچنين است اگر بعد از فارغ شدن از عمل در زيادى سعى شك نمايد. و اگر بعد از فراغ از عمل و انصراف از آن در نقصان شك نمايد بنابر صحت گذاشتن اشكال دارد، و احتياط (واجب) آن است كه هر مقدار كه احتمال نقصان آن را مى‌دهد تكميل نمايد. و اگر بعد از فارغ شدن (از سعى) يا بعد از هر شوطى، در صحت آنچه كه انجام داده شك كند، بنابر صحّت مى‌گذارد. و همچنين است اگر در صحّت بخشى از يك شوط بعد از گذشتن از آن شك نمايد.

مسأله ١٢- اگر در حالى كه در مروه است بين هفت و زياده- مانند نُه مثلًا- شك نمايد