بايد بنابر احتياط (واجب) قضا نمايد، به خلاف نمازهاى يوميه‌اى را كه در حال حيض ترك نموده كه قضاى آن‌ها بر او واجب نيست. البته اگر بعد از دخول وقت نماز، به اندازه‌اى از وقت بگذرد كه بتواند در آن وقت، حد اقل واجبات نماز را متناسب حالش، از جهت كندى و سرعت، مريضى و صحت، حضر (در وطن بودن) و سفر، و با تحصيل شرايطى كه دارا نيست ولى به لحاظ تكليف فعلى‌اش بايد آن‌ها را تحصيل كند- مانند وضو و غسل يا تيمّم- به جا آورد، و ليكن به جا نياورد و حائض شود، بايد اين نماز يوميه را قضا نمايد، بر خلاف زنى كه اين مقدار از اول وقت را (در حال پاكى) درك نكرده كه قضا بر او واجب نيست. و بنابر احتياط (مستحب) اگر به اندازه انجام نماز با طهارت از اول وقت بگذرد، اگر چه وقت تحصيل ساير شرايط را نداشته باشد، نماز را قضا مى‌نمايد، ولى بنابر اقوى قضاى آن واجب نيست.

مسأله ١٢- اگر قبل از آن‌كه وقت نماز بگذرد (آخر وقت) از حيض پاك گردد، پس در صورتى كه از وقت به مقدار اداى يك ركعت با تحصيل شرايط آن، درك نمايد بايد نمازش را به نيّت ادا به جا آورد و اگر به جا نياورد بايد قضا نمايد، بلكه بنابر احتياط (مستحب) با داشتن وقت فقط براى طهارت و اداى يك ركعت- هرچند وقت براى ساير شرايط نباشد- بايد قضا كند، اگر چه بنابر اقوى واجب نيست.

مسأله ١٣- اگر گمان كند كه وقت براى يك ركعت نماز با تحصيل شرايط آن ندارد و نمازش را ترك كند و سپس معلوم شود كه وقت داشته، قضاى نماز واجب است.

مسأله ١٤- اگر در آخر روز پاك گردد و از وقت به اندازه چهار ركعت در وطن يا دو ركعت در مسافرت، درك نمايد بايد نماز عصر را بخواند و نماز ظهر- هم ادا و هم قضا- از او ساقط مى‌شود. و اگر از وقت به اندازه پنج ركعت در وطن يا سه ركعت در مسافرت، درك نمايد، هر دو نماز بر او واجب است و اگر آن‌ها را ترك كند قضاى هر دو واجب است. و اما نماز مغرب و عشا در صورتى كه از آخر شب كمتر از وقت پنج ركعت در وطن و يا كمتر از چهار ركعت در مسافرت، درك نمايد، فقط نماز عشا بر او واجب است و نماز مغرب- هم ادا و هم قضا- از او ساقط مى‌شود.