ترجمه تحرير الوسيلة (نشر آثار) - خمینی، سید روح الله - الصفحة ٤٥ - سبب جنابت

تحقق جنابت نيست. و اگر نداند، معيار شناختن آن در شخص سالم اين است كه با فشار و شهوت خارج شده و موجب سستى بدن گردد و ظاهر اين است كه در شخص بيمار و زن، تنها شهوت كفايت مى‌كند ولى ضميمه كردن وضو به غسل- مخصوصاً براى زن- در صورتى كه مسبوق به طهارت نباشد احتياطى است كه تركش سزاوار نيست. بلكه احتياط (مستحب) آن است كه در صورت جمع نبودن سه حالت فوق اگر مسبوق به حدث اصغر باشد هم غسل كند و هم وضو بگيرد و اگر مسبوق به طهارت باشد فقط غسل نمايد.

دوم: جماع، اگر چه منى خارج نشود. و جماع به پنهان شدن حشفه در قبل يا دبر محقق مى‌شود. و تحقق جماع در كسى كه حشفه‌اش قطع شده به اندازه‌اى كه صدق دخول كند، خالى از قوت نيست. پس با تحقق جماع هر دو جنب مى‌شوند، و فرقى بين بچه (نابالغ) و ديوانه و ديگران نيست، بنا بر اين بر بچه و ديوانه بعد از آن‌كه شرايط تكليف حاصل شد، غسل واجب است، و غسل بچه مميّز صحيح است و با غسل، حدث جنابت از او برطرف مى‌شود.

مسأله ٢- اگر در لباسش منى ببيند و بداند كه از خودش مى‌باشد و بعد از آن غسل نكرده نمازهايى را كه بعد از آن خوانده بايد قضا نمايد، و اما قضاى نمازهايى كه احتمال مى‌دهد قبل از خروج منى خوانده است واجب نيست. و اگر بداند منى از خود او است و نداند از جنابتى است كه بعد از آن غسل كرده و يا از جنابت ديگرى است كه بعد از آن غسل نكرده، ظاهر اين است كه غسل بر او واجب نيست اگر چه احتياط (مستحب) آن است كه غسل كند.

مسأله ٣- اگر منى در بيدارى يا در خواب- با احتلام- از جاى خود حركت كند تا زمانى كه بيرون نيامده غسل واجب نيست، پس اگر اين حالت بعد از دخول وقت نماز باشد و آب براى غسل نداشته باشد بعيد نيست كه جلوگيرى از خروج آن واجب نباشد اگر چه در صورتى كه جلوگيرى موجب ضرر نباشد، واجب نبودن آن مورد تأمل است، پس اگر منى خارج شد بايد براى نماز تيمّم كند. البته اگر با طهارت باشد و چيزى كه با آن تيمّم نمايد هم ندارد، بعيد نيست كه جلوگيرى از بيرون آمدن آن واجب باشد، مگر آن‌كه‌