مسأله ١٣- اگر وديعه، چهارپا باشد، بر وديعه‌گيرنده واجب است آب و علف به آن بدهد- اگر چه مالك به او دستور نداده باشد، بلكه و لو اينكه او را نهى كرده باشد- يا آن را به مالكش يا جانشين او برگرداند. و آب دادن و مانند آن واجب نيست به مباشرت خود وديعه‌گيرنده باشد و لازم نيست در جايى كه وديعه آنجا است باشد، پس با ايجاد اسباب هم جايز است و همچنين بيرون آوردن آن از محلّش اگر چه انجام آن در محل آن ممكن باشد براى اين كار جايز است در صورتى كه عادت مردم بر آن جارى است، البته اگر راه مثلًا خوفناك باشد بيرون آوردن آن جايز نيست، چنان كه جايز نيست ديگرى را در صورتى كه امين نباشد براى اين كار متصدى كند مگر اينكه خودش يا كسى كه امين است همراه او باشد. و خلاصه بايد به طور معمول رعايت حفظ آن را بنمايد به طورى كه با وجود آن كوتاهى‌كننده و تعدى‌كننده شمرده نشود. اين نسبت به اصل آب دادن و علف دادن آن بود، اما نسبت به مخارج آن، پس اگر مالك عين مخارج يا قيمت آن را نزد او بگذارد يا در خرج كردن بر حيوان از مالش به ذمّه مالك به او اذن دهد كه اشكالى نيست، وگرنه در مرحله اول واجب است كه از مالك يا وكيل او اذن بخواهد و اگر متعذّر باشد جريان را نزد حاكم ببرد تا به آنچه صلاح مى‌بيند- و لو به فروختن قسمتى از وديعه جهت مخارج آن- دستور دهد. و اگر نزد حاكم رفتن متعذّر باشد، از مال خودش خرج مى‌كند و بهتر و احتياط (مستحب) آن است كه بر خرج كردن، شاهد بگيرد و در صورتى كه قصد رجوع داشته باشد، به مالك رجوع كند.

مسأله ١٤- وديعه با مردن يا ديوانه شدن هر يك از مودع و مستودع باطل مى‌شود؛ پس اگر كسى كه مرده و يا ديوانه شده مودع باشد، وديعه در دست مستودع امانت شرعى است كه واجب است فوراً آن را به وارث مودع يا ولىّ او رد كند يا به آن‌ها اطلاع دهد، پس اگر بدون عذر شرعى اهمال كند، ضامن است. البته اگر اهمال به خاطر اين باشد كه نمى‌داند كسى كه ادعاى ارث مى‌كند، وارث است، يا وارث منحصر به همان كسى است كه وارث بودنش معلوم است و از اين رو رد كردن و اعلام نمودن را تأخير بيندازد تا تأمل و تفحص‌