احتياط، نقص نمازش معلوم شود، بنابر اقوى به آنچه كه شارع (مقدّس) جبران نقص نماز قرار داده است اكتفا مى‌شود اگر چه در مقدار و خصوصيات، مخالف نقص نمازش باشد تا چه رسد به اينكه موافق آن باشد، پس كسى كه بين سه و چهار شك نمايد و بنا را بر چهار بگذارد و شروع به دو ركعت نماز احتياط نشسته نمايد و معلوم شود كه نمازش سه ركعت بوده است دو ركعت نماز احتياط نشسته را تمام مى‌كند و به همان (هرچند كه دو ركعت و نشسته خوانده چه رسد به آن‌كه يك ركعت و ايستاده خوانده باشد) اكتفا مى‌نمايد، لكن در هر حال مخصوصاً در صورت مخالفت نماز احتياط با نقص نماز، سزاوار نيست كه احتياط به اعاده ترك شود. و اما در غير موردى كه شارع آن را جبران نقص قرار داده، مانند اينكه بين سه و چهار شك نمايد و مشغول دو ركعت نماز احتياط نشسته شود، سپس معلوم شود كه نمازش دو ركعت بوده است، احتياط (واجب) آن است كه نماز احتياط را قطع نمايد و با دو ركعت متّصل، نمازش را جبران نمايد، سپس نماز را اعاده كند. و اگر قبل از وارد شدن به نماز احتياط، نقص نمازش معلوم شود، حكمش حكم كسى است كه بدون عمد از ركعت‌هاى نمازش كم گذاشته كه بايد كمبود آن را همان طور كه دانستى جبران نمايد، بنا بر اين نماز احتياط كفايت نمى‌كند، بلكه لازم است نقص نماز را كامل كند و دو سجده سهو را براى سلام بيجا، انجام دهد.

مسأله ٥- اگر در اصل خواندن نماز احتياط شك نمايد، چنانچه بعد از وقت باشد، به شكّش اعتنا نمى‌كند. و چنانچه در وقت باشد، اگر مشغول كار ديگرى نشده و چيزى را كه منافات با نماز دارد انجام نداده و فاصله زيادى هم پيدا نشده باشد، بايد بنا را بر اين بگذارد كه نماز احتياط را نخوانده است (و آن را بخواند) و با بودن يكى از سه چيز (كار ديگر، منافى نماز، فاصله زياد) براى بنا گذاشتن بر خواندن آن وجهى است، و لكن احتياط آن است كه نماز احتياط را بخواند، سپس نماز را اعاده كند.

مسأله ٦- اگر در كارى از كارهاى نماز احتياط شك نمايد، بايد- مانند اصل نماز- در صورتى كه در محل آن باشد، آن را به جا آورد، و اگر از محل آن گذشته باشد بنا را بر انجام آن بگذارد. و اگر در ركعت‌هاى نماز احتياط شك نمايد، اقوى وجوب بنا گذاشتن بر اكثر است، مگر آن‌كه بنا گذاشتن بر اكثر موجب بطلان نماز شود كه در اين صورت بايد بنا را بر