مسأله ١٤- احتياط (واجب) بلكه اوجه اين است كه واجب است حاضرين به خطبه‌ها گوش كنند، بلكه احتياط (مستحب) آن است كه سكوت كنند و بين خطبه سخن نگويند، اگر چه اقوى آن است كه سخن گفتن كراهت دارد، اما اگر حرف زدن موجب ترك گوش كردن و از بين رفتن فايده خطبه شود، ترك آن لازم است و احتياط بهتر آن است كه شنونده‌ها در حال خطبه خواندن خطيب، رو به امام بنشينند و بيشتر از آن مقدارى كه در نماز جايز است، به اين طرف و آن طرف روى نگردانند. و (احتياط بهتر آن است كه) امام در حال خطبه از حدث و خبث طاهر باشد و همچنين است شنونده‌ها، و احتياط بهتر براى امام آن است كه در بين خطبه چيزى كه مربوط به خطبه نيست نگويد. و حرف زدن بعد از دو خطبه تا وارد شدن به نماز اشكال ندارد. و سزاوار است كه خطيب خوش بيان باشد و با تعبيرهاى رسا، بدون پيچيدگى، مقتضاى حال را رعايت كند و به آنچه كه بر مسلمين در تمام نواحى جهان مخصوصاً منطقه خودش مى‌گذرد شناخت داشته باشد و مصالح اسلام و مسلمين را بداند، با شجاعت باشد كه در راه خدا از ملامت هيچ سرزنش كننده‌اى نترسد و در اظهار حق و ابطال باطل بر اساس مقتضيات و ظروف خاص، صراحت داشته باشد و آنچه را كه موجب تأثير كلامش در قلب‌هاى مردم مى‌شود مراعات كند- از قبيل مواظبت نمودن بر اوقات نمازها و ملبّس بودن به لباس صُلحا و اوليا و كارهايش با نصايح و تشويق‌ها و انذارهايش موافق باشد- و از چيزهايى كه موجب بى‌ارزش شدن او و حرف‌هايش مى‌شود، حتى از زياد حرف زدن و شوخى كردن و حرف‌هاى بى‌فايده اجتناب نمايد و همه اين‌ها خالصاً براى خداى متعال و به خاطر اعراض (روگردانى) از علاقه به دنيا و رياست باشد،- زيرا حبّ دنيا سرمنشأ هر گناه است- تا اينكه كلامش در قلب‌ها اثر كند. و مستحب است كه در زمستان و تابستان عمامه بگذارد و ردايى از برد يمنى يا عدنى بر دوش بگيرد و زينت كند و تميزترين لباسش را بپوشد و عطر بزند و با آرامش و وقار باشد و وقتى بالاى منبر رفت (به حاضرين) سلام كند و رو به مردم نمايد و مردم هم رو به او باشند، و به چيزى مانند كمان يا عصا يا شمشير تكيه كند و قبل از خطبه تا تمام شدن اذان مؤذّن‌ها روى منبر بنشيند.