به جا نياورده، بايد يك سجده يا دو سجده را براى ركعت اول قرار دهد و (براى ركعت دوم) بايستد و قرائت بخواند و قنوت بگويد و نمازش را تمام كند و چيزى بر او نيست، و همچنين است حال نظير اين مسأله نسبت به بقيه ركعات نماز.

مسأله ٢٠- اگر نماز ظهر و عصر را بخواند و قبل از آن‌كه سلام نماز عصر را بدهد، اجمالًا بداند: يا يك ركعت نماز ظهر را ترك كرده و اين ركعتى را كه در دست دارد، ركعت چهارم نماز عصر است و يا آن‌كه نماز ظهرش تمام بوده و اين ركعتى را كه مشغول است، ركعت سوم نماز عصر است، بايد بنا را بر تمام بودن نماز ظهر بگذارد و نسبت به نماز عصر بنا را بر اكثر (چهار ركعت) گذارد و نماز را تمام كرده و نماز احتياط (شك سه و چهار) را بخواند. و احتمال دارد كه اكتفا به خواندن يك ركعت متصل به آن به قصد «ما فى الذّمة» جايز باشد. و همچنين است حال در نماز مغرب و عشا.

مسأله ٢١- اگر نماز ظهر و عصر را هشت ركعت و نماز مغرب و عشا را هفت ركعت بخواند، لكن نداند كه آيا صحيح خوانده يا از يكى از دو نماز، يك ركعت را كم كرده و بر ديگرى كه مقارن او است، افزوده است نمازهايش صحيح است و چيزى بر او نيست.

مسأله ٢٢- اگر با اينكه مى‌داند نماز ظهر و عصر را هشت ركعت خوانده، قبل از سلام نماز عصر شك كند در اينكه نماز ظهر را چهار ركعت خوانده كه اين ركعتى را كه در دست دارد، ركعت چهارم نماز عصر باشد يا نماز ظهر را پنج ركعت خوانده است كه ركعتى را كه در دست دارد، ركعت سوم نماز عصر باشد، بنا را بر صحّت نماز ظهرش مى‌گذارد و نسبت به نماز عصر (كه شك چهار و پنج دارد) بنا را بر چهار مى‌گذارد و به وظيفه‌اى كه در اين شك دارد، عمل مى‌نمايد. و همچنين است حال در نماز مغرب و عشا، اگر با اينكه مى‌داند هفت ركعت خوانده است، قبل از سلام نماز عشا شك كند كه آيا نماز مغرب را سه ركعتى سلام داده يا چهار ركعتى.

مسأله ٢٣- اگر بداند كه نماز ظهر و عصر را نُه ركعت خوانده است و نداند كه يك ركعت را بر نماز ظهر افزوده يا بر نماز عصر، چنانچه بعد از سلام نماز عصر باشد، واجب است كه يك نماز چهار ركعتى به قصد «ما فى الذّمة» بخواند و اگر قبل از سلام باشد،