مسأله ١٤- اگر بعد از آن‌كه مثلًا داخل سجده دوم شد، بداند كه يا قرائت را نخوانده و يا ركوع را به جا نياورده، ظاهراً نمازش صحيح است. و همچنين است اگر اين شك بعد از فارغ شدن از نمازش پيدا شود. و اگر در دو فرض (گذشته) شك كند كه آيا سجده ركعت قبل را ترك كرده يا ركوع همين ركعت را، بعد از آن‌كه احتياطاً نماز را تمام مى‌كند و سجده را قضا مى‌نمايد و دو سجده سهو را به جا مى‌آورد، اعاده نماز بر او واجب است.

مسأله ١٥- اگر قبل از آن‌كه به ركوع برود، بداند كه يا دو سجده را از ركعت قبل ترك نموده يا قرائت (همين ركعت) را، چنانچه محل شكّى باقى باشد، اقوى آن است كه به آوردن قرائت اكتفا كند. و همچنين است حكم هر علم اجمالى كه مانند اينجا باشد. و اگر محل شكّى آن گذشته باشد در صورتى كه محل جبران آن باقى باشد، لازم است برگردد و هر دو (هم دو سجده و هم قرائت) را جبران كند.

مسأله ١٦- اگر بعد از آن‌كه براى ركعت سوم ايستاد، بداند كه تشهد را نخوانده و شك كند كه آيا سجده را هم ترك كرده يا نه؟ اقوى آن است كه به خواندن تشهد اكتفا كند.

مسأله ١٧- اگر اجمالًا بداند كه يكى از دو كار- سجده يا تشهد- را بدون آن‌كه مشخص باشد به جا آورده و در ديگرى شك كند اگر شك بعد از آن باشد كه داخل در قيام شده است، به شكّش اعتنا نمى‌كند و اگر در محل شكّى باشد ظاهر آن است كه اكتفا به تشهد جايز است و چيزى بر او نيست.

مسأله ١٨- اگر بداند كه يا سجده ركعت قبل را ترك كرده يا تشهد همين ركعت را، چنانچه نشسته باشد، بايد تشهد را بخواند و نماز را تمام كند و چيزى بر او نيست. و اگر هنگامى كه مشغول برخاستن است و يا در حالى كه ايستاده است شك كند، اقوى آن است كه جهت جبران تشهد، واجب است برگردد و نماز را تمام كند و (بعد از نماز) سجده قضا و سجده سهو به جا آورد. و همچنين است حال نظاير اين مسأله مانند اينكه بداند يك سجده را يا از ركعت قبل و يا از همين ركعت ترك كرده است.

مسأله ١٩- اگر در حالى كه مثلًا در سجده يا بعد از سجده ركعت دوم است، متوجه شود كه يك سجده يا دو سجده از ركعت اول را ترك كرده و ركوع همين ركعت را هم‌