مسأله ٦- اگر در اثناى نماز عصر يادش بيايد كه يك ركعت از نماز ظهر را نخوانده است، اقوى آن است كه دست از نماز عصر بردارد و نماز ظهر را تمام كند، سپس نماز عصر را به جا آورد- بلكه اگر نماز عصر را تمام كند و پس از آن نماز ظهر را بخواند، داراى وجهى است- و احتياط (مستحب) آن است كه بعد از تمام كردن نماز ظهر نماز (عصر) را اعاده نمايد و احتياط بيشتر از آن اين است كه هر دو را اعاده كند. اين در وقت مشترك است، و اما در وقت اختصاصى، تفصيلى است.

مسأله ٧- اگر دو نماز بخواند و بعد از آن يقين پيدا كند كه مثلًا يك ركعت از يكى از دو نماز را نخوانده، ولى نداند كه از كدام نماز است، چنانچه بعد از هر كدام از دو نماز، كارى كه با نماز منافات دارد، انجام داده باشد و ركعت‌هاى دو نماز با هم مساوى نباشند، بايد هر دو نماز را اعاده كند وگرنه (كه تعداد ركعاتشان مساوى باشد) بايد يك نماز به قصد «ما فى الذّمة» بخواند. و اگر بعد از نماز اول كارى كه منافى با نماز است انجام داده باشد، ولى بعد از نماز دوم كارى كه منافات دارد انجام نداده باشد، بايد به اندازه احتمال نقص (مثلًا يك ركعت) بر نماز دوم بيفزايد، سپس نماز اول را اعاده كند. و اگر بعد از هيچ يك از دو نماز كارى كه منافات دارد انجام نداده باشد، بعيد نيست كه بتواند به خواندن يك ركعت متصل به نماز دوم به قصد «ما فى الذّمة» (كه از هر نمازى كم شده اين ركعت براى همان باشد) اكتفا كند، لكن سزاوار نيست كه احتياط به اعاده ترك شود. اين در وقت مشترك است و اما در وقت خاص نماز عصر، ظاهر اين است كه جايز است به خواندن يك ركعت متصل به نماز دوم به قصد نماز عصر اكتفا كند و اعاده نماز اول واجب نباشد.

مسأله ٨- اگر بين سه و دو شك كند، يا شك ديگرى كه جزء شك‌هاى صحيح است برايش رخ دهد، سپس شك كند ركعتى كه در دست دارد، (ركعت) آخر نماز است يا نماز احتياط است، بايد به قصد «ما فى الذّمة» آن را تمام كند، سپس نماز احتياط را به جا آورد و اعاده نماز بر او واجب نيست. اين در صورتى است كه نماز احتياط احتمالى يك ركعت باشد و اما اگر نماز احتياط دو ركعت باشد، مثل شك بين دو و چهار، احتياط (واجب) آن است كه علاوه بر آن، نماز را اعاده نمايد.