ترجمه تحرير الوسيلة (نشر آثار) - خمینی، سید روح الله - الصفحة ٢٤٤ - مسائل متفرقه شكوك

حال جايى كه شك كند اين نمازى كه در دست دارد مغرب است يا عشا، روشن مى‌شود، البته محل جايز بودن عدول در اينجا، آنجايى است كه به ركوع ركعت چهارم نرفته باشد.

مسأله ٢- اگر بعد از نماز بداند كه دو سجده را از دو ركعت به جا نياورده، چه از دو ركعت اول باشد يا از دو ركعت آخر، نمازش صحيح است و بايد آن‌ها را قضا نمايد و دو بار دو سجده سهو به جا آورد. و همچنين است اگر نداند آن‌ها از كدام يك از ركعات است ولى بداند كه دو سجده از دو ركعت است (و از يك ركعت نيست تا نمازش باطل باشد). و همچنين است اگر در اثناى نماز، بعد از گذشتن محل جبران آن‌ها، چنين علمى پيدا كند.

مسأله ٣- اگر مثلًا در ركعت چهارم باشد و شك كند شك سابقش كه بين دو و سه بود، قبل از تمام كردن دو سجده بوده يا بعد از آن، احتياط (واجب) آن است كه بين بناى بر آن و عمل به وظيفه شك و بين اعاده نماز جمع نمايد و همچنين است اگر بعد از نماز شك كند.

مسأله ٤- اگر در ركعتى كه مشغول خواندن آن است، شك نمايد كه اين ركعت آخر نماز ظهر است يا اينكه نماز ظهر را تمام كرده و اين ركعت اول نماز عصر است، چنانچه در وقت مشترك باشد، بايد آن را آخر نماز ظهر قرار دهد و اگر در وقت اختصاصى نماز عصر باشد، بنابر اقوى بايد بنا را بر خواندن نماز ظهر بگذارد و آنچه را كه در دست دارد، در صورتى كه وقت به اندازه درك يك ركعت نماز عصر وسعت داشته باشد، بايد رها كرده و نماز عصر را بخواند و در صورتى كه وقت براى يك ركعت هم وسعت نداشته باشد، احتياط (مستحب) آن است كه همان را به عنوان نماز عصر تمام كند و در خارج از وقت (هم) نماز عصر را قضا نمايد، اگر چه جواز دست برداشتن از آن خالى از وجه نيست.

مسأله ٥- اگر در نماز عشا، بين سه و چهار شك نمايد و متوجه شود كه نماز مغرب را نخوانده است، نمازش باطل است، اگر چه احتياط (مستحب) آن است كه همان نماز را به عنوان عشا تمام كند و نماز احتياط را بخواند و بعد از خواندن نماز مغرب، نماز عشا را اعاده نمايد.