مسأله ٢٩- در مواردى كه زدن و مجروح ساختن و كشتن جايز است، فقط جواز آن بين او و بين خداوند است و در واقع چيزى بر او نيست، ولى در ظاهر قاضى طبق موازين قضاوت حكم مى‌كند. بنا بر اين اگر مردى را بكشد و ادعا كند كه او را با زنش ديده است و شهودى مطابق آنچه كه شارع مقدس مقرر فرموده، نداشته باشد حكم به قصاص او مى‌شود، و همچنين است در مورد اشباه و نظائر آن.

مسأله ٣٠- كسى كه بر عورات قومى سر بكشد تا آنچه را كه از ايشان براى او حرام است نگاه كند. (مثلًا از بالاى خانه به داخل آن نگاه كند) پس آن‌ها حق دارند، بلكه واجب است كه او را منع كرده و جلوگيرى نمايند. و اگر امتناع نكرد، دفع او با زدن و مانند آن جايز است، پس اگر امتناع نورزد و با سنگ كوچك يا غير آن حتى چيزهايى كه كشنده است به سمت او پرتاب كند و جنايت بر او واقع شود، هدر مى‌باشد و لو اينكه به قتل منتهى گردد.

و اگر قبل از نهى كردن و آگاه نمودن، مبادرت به پرت كردن سنگ و مانند آن نمايند بنابر احتياط (واجب) ضامن مى‌باشند.

مسأله ٣١- اگر او را نهى كند و او دست برندارد، پرت كردن چيزى برايش به قصد مجروح ساختن او اگر دفاع متوقف بر آن باشد جايز است. و همچنين پرت كردن به قصد كشتن او اگر دفاع بر آن متوقف باشد جايز است.

مسأله ٣٢- اگر كسى كه سركشى مى‌كند از خويشاوندان زن صاحب خانه باشد چنانچه به مواردى نگاه كند كه نگاه كردن او بدون شهوت و تمايلات شيطانى جايز است، پرتاب چيزى به او جايز نيست، پس اگر پرتاب كند و بر او جنايت واقع شود، ضامن مى‌باشد.

مسأله ٣٣- اگر خويشاوند به چيزى نگاه كند كه بر او نگاه به آن جايز نيست مانند عورت، يا نگاهش با شهوت باشد، مانند بيگانه مى‌باشد، بنا بر اين بعد از نهى كردن و تذكر دادن پرتاب كردن چيزى به او جايز است و اگر جنايتى بر او واقع شود هدر است.

مسأله ٣٤- اگر كسى كه به عورات مردم سركشى مى‌كند، كور باشد، جايز نيست كه با چيزى متعرض او شود؛ پس اگر متعرض شود و جنايتى بر او واقع سازد، ضامن مى‌باشد.

و همچنين است اگر از كسانى باشد كه دور را نمى‌بيند و فاصله بين او و زن‌ها به‌