ترجمه تحرير الوسيلة (نشر آثار) - خمینی، سید روح الله - الصفحة ٥٥٩ - سخن در مورد قسم دوم دفاع مكلف از خودش و مانند آن است

اندازه‌اى باشد كه آن‌ها را نمى‌بيند و يا تشخيص نمى‌دهد.

مسأله ٣٥- اگر به قصد نگاه با شهوت به پسر صاحب خانه، سر بكشد، صاحب خانه حق دارد او را دفع نموده و نهى كند و اگر دست برنداشت، حقّ دارد چيزى را به سوى او پرت كند و جنايت واقع شده، هدر مى‌باشد.

مسأله ٣٦- اگر به خانه‌اى سركشى كند كه در آن كسى كه نگاه به او حرام باشد نيست، پرت كردن چيزى به سوى او جايز نيست پس اگر پرتاب كند و جنايت واقع شود ضامن مى‌باشد.

مسأله ٣٧- اگر بر عورت سر بكشد، و او را نهى كند، و او دست برندارد پس او را با سنگ و مانند آن بزند و جنايتى بر او وارد كند و او ادعا كند كه قصد نگاه نداشته است يا آن را نديده است، ادعاى او شنيده نمى‌شود و در ظاهر چيزى بر زننده نيست.

مسأله ٣٨- اگر زياد دور باشد كه امكان ديدن عورات برايش نباشد و ليكن با وسايل جديد (دوربين) آن‌ها را ببيند حكمش مانند آن است كه از نزديك سركشى نموده است، پس دفع او به آنچه گذشت جايز است و جنايت بر او هدر مى‌باشد.

مسأله ٣٩- اگر آيينه‌اى بگذارد و به وسيله آن عورات را ببيند ظاهر آن است كه حكم كسى را كه بدون وسيله آن‌ها را مى‌بيند دارد، ليكن احتياط (مستحب) آن است كه چيزى به سوى او پرتاب نكند و به يك نحو ديگر تخلّص پيدا كند، بلكه احتياط ترك نشود.

مسأله ٤٠- ظاهر آن است كه دفع به آنچه گذشت جايز است و لو اينكه براى زن‌ها پوشش يا داخل شدن به جايى كه بيننده آن‌ها را نمى‌بيند ممكن باشد.

مسأله ٤١- انسان حق دارد چهارپايى را كه هجوم مى‌آورد، از خود و از ديگرى و از مالش دفع نمايد. و اگر به چهارپا عيبى وارد شود و يا تلف گردد و دفع كردن متوقف بر آن باشد ضامن نيست. و اگر بتواند فرار كند ظاهر آن است كه ضرر رساندن به حيوان جايز نيست، بنا بر اين اگر (در اين صورت) ضرر برساند ضامن است.