چنانچه قبل از تمام شدن دو سجده شك نمايد، ظاهر اين است كه نماز دوم، محكوم به بطلان و نماز اولى صحيح است، و اگر بعد از تمام شدن دو سجده باشد، بايد به نماز ظهر عدول كند و نماز را تمام نمايد و چيزى بر او (نسبت به نماز ظهر) نيست.

مسأله ٢٤- اگر بداند كه نماز مغرب و عشا را هشت ركعت خوانده است و نداند كه يك ركعت را بر نماز مغرب افزوده است يا بر نماز عشا، واجب است در هر حال، هر دو را اعاده كند، مگر آن‌كه شك او قبل از تمام كردن هر دو سجده باشد كه در اين صورت، ظاهر آن است كه نماز دوم محكوم به بطلان و نماز اوّلى صحيح است.

مسأله ٢٥- اگر نمازى را بخواند، پس از آن معتقد شود كه آن نماز را نخوانده است و شروع به خواندن آن نمايد و پيش از سلام متوجّه شود كه قبلًا اين نماز را خوانده بوده است، لكن بداند كه يك ركعت را يا در نماز اوّلى زياد كرده يا در نماز دومى، در چنين موردى مى‌تواند به نماز اول اكتفا كند و از نماز دوم دست بردارد.

مسأله ٢٦- اگر در تشهد شك نمايد و حال آن‌كه در محل شكّى آن- كه واجب است آن را بياورد- باشد، ولى غفلت كند و بايستد، ديگر شك او بعد از گذشتن از محل نيست، پس واجب است براى خواندن تشهد بنشيند. و اگر آنچه را كه در آن شك دارد، ركوع باشد، ولى به سجده برود، بايد برگردد و ركوع نمايد و نماز را تمام كند و احتياطاً نماز را اعاده كند و اگر بعد از وارد شدن به سجده دوم يادش بيايد، نمازش باطل است. و اگر آنچه را كه در آن شك دارد، غير ركن باشد و بعد از آن‌كه داخل ركن شود، يادش بيايد، نمازش صحيح است و بايد در صورتى كه (ترك اين غير ركن) موجب دو سجده سهو باشد، دو سجده سهو به جا آورد.

مسأله ٢٧- اگر بداند چيزى را فراموش كرده و محل آن هنوز فوت نشده باشد و جبران آن بر او واجب گردد، سپس فراموش كند تا داخل ركن بعد از آن شود، پس از آن علمش به فراموشى به شك تبديل شود، در صورتى كه آن چيز ركن باشد حكم به صحت نماز و به واجب نبودن دو سجده در جايى كه موجب آن باشد مى‌شود. و اين در جايى است كه علم او به فراموش كردن بعد از محل شكّى پيدا شود، ولى اگر در محل شكّى باشد، جاى‌