صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٠٥ - ضربهپذيرى قدرتها با اتحاد ملتها

هستيد كه اينها را با هدايت بتوانيد به راه صحيح وادار كنيد. اما شماها كه همچو مقصدى در كار نداريد.

من يقين دارم كه هيچ يك از شماها بنايتان نيست كه اين مملكت را به هم بزنيد. همه مى‌خواهيد مملكت آرامى باشد كه برادرهاى شما در اين مملكت زندگى آرام داشته باشند، زندگى مرفّه داشته باشند و همه مى‌خواهيد كه دست اجانب از اين مملكت كوتاه باشد و كوتاه خواهد بود، ان شاء اللَّه و همه مى‌خواهيد كه به اين مملكت خدمت بكنيد.

خودتان هم از سنخ همان جمعيت هستيد، نه از آن طبقه‌هاى بالايى كه هيچ خبر از پايين ندارند و هيچ اطلاعى ندارند كه به اين پايين دست‌ها چه مى‌گذرد. شما خودتان از بين همين جمعيتها آمده‌ايد و مى‌دانيد كه چه مى‌گذرد به اين مردمى كه در اين كشور هستند، به اين زاغه‌نشينان چه مى‌گذرد. خودتان هم زندگيهايتان همين طورهاست، با يك قدر اختلاف مختصر. بنا بر اين، آن چيزى كه لازم است براى همه ماها و همه شماها و همه ملت و همه كسانى كه اين مملكت را مى‌خواهند اداره بكنند، اين است كه با هم تفاهم داشته باشند، اگر مسئله‌اى را بر خلاف مى‌بينند، بنشينند [و] بخواهند [كه‌] حل كنند، صحبت كنند. در مجلس، اگر يك مطلبى را مى‌بينند كه دارد خلاف واقع مى‌شود، صحبت كنند، بنشينند مشورت كنند با رفقايشان و من اميدوارم كه ان شاء اللَّه، با خوشى و خوبى و طليعه اين باشد كه پيروزى نهايى را ان شاء اللَّه، پيدا كنيد.

ضربه‌پذيرى قدرتها با اتحاد ملتها

هيچ خوفى ما از ابرقدرتها نداريم. در عين حالى كه دستمان از همه آن سلاحهاى آدمكش كذا كوتاه است، لكن ايمانمان ما را وادار مى‌كند كه نترسيم، خوف نداشته باشيم. و يك ملتى وقتى يك مطلبى را همه با هم خواستند، نمى‌شود تحميلشان كرد.

تحميل در وقتى است كه همه نخواهند، متفرق بشوند. اگر متفرق شدند، آن وقت جاى اين مى‌شود كه يك دسته‌اى به دسته ديگر يك مطلبى را تحميل كنند. اما چنانچه اينها با هم مجتمع باشند، نه ديگر در بين خودشان تحميلى هست- براى اينكه جاى تحميل ديگر نمى‌ماند- و نه ديگران مى‌توانند تحميل بكنند. قدرتها هر چه هم بزرگ باشند،