من شايد يك دفعه ديگر هم اين را گفته باشم كه سفير شوروى آمد پيش من، گفت كه دولت افغانستان از ما خواسته است كه برويم آنجا و چه بكنيم. من متوجه نبودم كه اينها كار را كرده‌اند. حالا آمده‌اند دارند مى‌گويند. دولتى هم در كار نبوده- دولت هم بعد خودشان درست كرده‌اند- لكن به او گفتم كه اين اشتباه است از شما. ممكن است براى شما كه قدرتمند هستيد، يك كشورى را بگيريد. اين آسان است براى شما. قواى زياد داريد، مى‌گيريد. اما يك ملت را نمى‌توانيد مهار كنيد. شما وقتى وارد شديد در آنجا، نمى‌توانيد پيش ببريد و مزاحمت براى شما همچو ايجاد مى‌شود كه فَشَل‌ [١] مى‌شويد، لكن كارى كرده بودند و بنا هم داشتند بكنند. نه اين بود كه مى‌خواستند حالا استمزاج‌ [٢] كنند؛ از من اجازه بگيرد شوروى كه مملكت اسلامى را برويم بگيريم.

مطلب اين طورى است كه يك ملتى وقتى كه همه با هم باشند، پشتيبان هم باشند، برادر با هم باشند، اين قدرتهاى بزرگ بر فرض اينكه بيايند و با توپ و تانكشان هر كارى مى‌خواهند بكنند، لكن وقتى وارد شدند، در ملت هضم مى‌شوند. ملت آنها را هضم مى‌كند. ما ابداً از اين توطئه‌ها نمى‌ترسيم. مضافاً به اينكه به نظر من اينكه حالا هى مى‌آيند صحبت مى‌كنند، بعضيها آمده‌اند هى گفته‌اند كه «يك توطئه خيلى بزرگتر در كار است، از كجا تا كجا چه شده، از كجا تا كجا چه شده»، به نظر من، درست نيست.

توطئه به اين معنا نيست الآن، لكن بايد با كمال دقت، مراقبت بشود. بايد ارتش ما، ژاندارمرى ما، سپاه پاسداران ما با كمال دقت و همه ملت ما- همه ملت الآن سپاه اسلام هستند- بايد مراقبت كنند، بايد رفت و آمدهاى مشكوك را تحت نظر بگيرند و به مجرّد اينكه ملت ديد كه يك رفت و آمد مشكوكى است، اطلاع بدهند، در محلّه‌ها ديدند كه رفت و آمدى در يك خانه‌اى هست، كه غير عادى است، اطلاع بدهند فوراً. آنها هم فوراً كنترل كنند اين چيزها را. در عين حالى كه همه اينها بايد بشود، لكن مطمئن باشيد كه‌

[١] سست، ترسو

[٢] حال كسى را بدست آوردن.