البته من مى‌دانم كه بسيارى از اشخاص هستند كه اينها بسيار منزّه و مبرّا هستند، اكثريت شما هم همين طور است و من اميدوارم همه‌تان اين طور باشيد. من همه را نمى‌شناسم، لكن من چهره‌ها را مى‌بينم كه همه‌شان از همين ملت و از همين جمعيتى هستند كه در اين مملكت هستند. هيچ از آن بالاها نيامده‌اند اينجا تا بخواهند يك مقاصدى داشته باشند غير مقاصد ملّى و اسلامى. از اين جهت، من اميدوارم كه اين مجلس، خدمت بزرگ بكند و ان شاء اللَّه، كارها را با آسانى به پيش ببرد و هماهنگى كنند با دولت، با رئيس جمهور، با ساير ارگانهايى كه هستند. همه‌تان مى‌خواهيد يك مطلبى پيش برود. نه آقاى رئيس جمهور مى‌خواهند كه اين مملكت- خداى نخواسته- آشفته باشد- رئيس يك مملكتى نمى‌خواهد آن مملكت آشفته باشد- و نه وكلاى مجلس مى‌خواهند كه اين مجلس آشفته باشد؛ براى اينكه شما همه مملكت هستيد. مملكت از خود شماست. نمى‌شود كه يك كسى براى خودش طرح خلاف بزند و نه وزرايى كه هستند و بودند و بعدها هم ان شاء اللَّه، خواهند بود. اينها هم همه‌شان نظرشان به اين است كه اسلام را تقويت كنند، احكام اسلام را پياده بكنند، براى اين مملكت خدمت بكنند.

وقتى بنا شد همه با هم به حسب عقايد، يكى هستند، همه مى‌خواهند خدمت بكنند، همه مى‌خواهند كه اين مملكت را به پيش ببرند، همه مى‌خواهند كه اين جرثومه‌هاى فسادى كه در مملكت هست قطع بكنند، همه يك راه مى‌خواهند بروند. اين ديگر تخاصمى در كار نيست و نخواهد بود.

اگر بله، فرض كنيد كه يك طايفه‌اى بودند، آمده بودند در مجلس و مى‌خواستند مقاصد شوم خودشان را يا مقاصدى كه به تَبَع آن، ابرقدرتها و خدمتگزارى به آنها بود، مى‌خواستند انجام بدهند، آن وقت دعوا مى‌شد. آن وقت بايد هم حقيقتاً بشود. آن وقت مخاصمه هم صحيح است؛ براى اينكه مخاصمه با آن اشخاصى كه توطئه‌گر هستند، اشخاصى كه مى‌خواهند مجلس را به هم زنند، مى‌خواهند مملكت را به هم بزنند، اين لازم است و بايد باشد، بعد از اينكه نمى‌شود اينها را با هدايت [به راه آورد] و مأيوس‌