عرض کردم خطابه و منبر در کشور ما مولود حادثه عاشوراست. چطور مولود حادثه عاشوراست؟ امام حسین علیه السلام در زمان خودش علیه جریانی قیام کرد و شهید شد به همان ترتیبی که میدانیم. روایاتی هم در زمینه عزاداری برای آن حضرت وارد شده است که برای یک نفر شیعی مذهب امکان ندارد که آن روایات را انکار کند، یعنی از مسلّمات مذهب شیعه است. از ناحیه ائمه اطهار علیهم السلام توصیه و تأکید فراوان به احیای سنت عاشورا شده است و به اشخاصی که شاعر بودهاند بسیار توصیه شده که در این موضوع شعر بگویید و احساسات مردم را تحریک کنید. نسبت به اشخاصی که در مجالس اقامه سنت عاشورا متأثر میشوند و اشک میریزند تقدیس رسیده است. احادیث زیادی هست راجع به ثواب گریه بر سیدالشهداء (سلاماللَّه علیه). این احادیث را امشب نمیخواهم بخوانم ولی اجمالًا همین قدر عرض میکنم برای یک نفر شیعه مذهب جای تردید نیست که این دستور در مذهب ما هست.

اینجا دو مطلب است که لازم است طرح شود: یکی اینکه فلسفه قیام امام حسین چه بود؟ چرا امام حسین قیام کرد؟ انگیزه قیام چه بود؟ دیگر اینکه فلسفه این دستور از طرف پیشوایان دین که موضوع قیام امام حسین برای همیشه باقی بماند و زنده بماند و فراموش نشود چیست؟ فلسفه اینکه سنت عاشورا زنده بماند چیست؟ مطابق عقیده ما که شیعه هستیم هیچ دستوری از دین خالی از حکمت و فلسفه نیست.

این دو تا باید معلوم بشود. اگر این دوتا معلوم شد آنوقت معلوم خواهد شد که این دستور چه دستور بزرگی است و چقدر باید از حادثه عاشورا و از دستوری که درباره آن رسیده استفاده کرد.

اما اینکه امام حسین چرا قیام کرد؟ این را سه جور میتوان تفسیر کرد. یکی اینکه بگوییم قیام امام حسین یک قیام عادی و معمولی بود و- العیاذ باللَّه- برای هدف شخصی و منفعت شخصی بود. این تفسیر است که نه یک نفر مسلمان به آن راضی میشود و نه واقعیات تاریخ و مسلّمات تاریخ آن را تصدیق میکند.

تفسیر دوم همان است که در ذهن بسیاری از عوامالناس وارد شده که امام حسین کشته شد و شهید شد برای اینکه گناه امت بخشیده شود. شهادت آن حضرت