علامه امینی در مقدمه جلد هشتم تحت عنوان «الغدیر یوحّد الصفوف فی الملأ الاسلامی» مستقیماً وارد بحث نقش الغدیر در وحدت اسلامی میشوند. معظمله در این بحث، اتهامات کسانی را که میگویند الغدیر موجب تفرقه بیشتر مسلمین میشود، سخت رد میکنند، و ثابت میکنند که برعکس، الغدیر بسیاری از سوء تفاهمات را از بین میبرد و موجب نزدیکتر شدن مسلمین به یکدیگر میگردد.

آنگاه اعترافات دانشمندان اسلامی غیرشیعه را در این باره شاهد میآورند و در پایان، نامه شیخ محمّد سعید دحدوح را به همین مناسبت نقل میکنند.

ما برای پرهیز از اطاله بیشتر، از نقل و ترجمه تمام گفتار علامه امینی تحت عنوان بالا که همه در توضیح نقش مثبت الغدیر در وحدت اسلامی است صرفنظر میکنیم، زیرا آنچه نقل کردیم برای اثبات مقصود کافی است.

نقش مثبت الغدیر در وحدت اسلامی از این نظر است که اولًا منطق مستدل شیعه را روشن میکند، و ثابت میکند که گرایش در حدود صد میلیون مسلمان به تشیع- برخلاف تبلیغات زهرآگین عدهای- مولود جریانهای سیاسی یا نژادی و غیره نبوده است، بلکه یک منطق قوی متکی به قرآن و سنت موجب این گرایش شده است. ثانیاً ثابت میکند که پارهای اتهامات به شیعه- که سبب فاصله گرفتن مسلمانان دیگر از شیعه شده است- از قبیل اینکه شیعه غیرمسلمان را بر مسلمانِ غیرشیعه ترجیح میدهد و از شکست مسلمانان غیر شیعه از غیر مسلمان شادمان میگردد، و از قبیل اینکه شیعه بهجای حج به زیارت ائمه میرود، یا در نماز چنین میکند و در ازدواج موقت چنان، بکلی بیاساس و دروغ است. ثالثاً شخص شخیص امیرالمؤمنین علی علیه السلام را که مظلومترین و مجهولالقدرترین شخصیت بزرگ اسلامی است و میتواند مقتدای عموم مسلمین واقع شود، و همچنین ذرّیه اطهارش را به جهان اسلام معرفی میکند.

برداشت دیگران از « الغدیر »

برداشت بسیاری از دانشمندان بیغرض مسلمان غیرشیعه از الغدیر همین است که ما گفتیم.

محمّد عبدالغنی حسن مصری در تقریظ خود بر الغدیر که در مقدمه جلد اول، چاپ دوم، چاپ شده است میگوید: