داشت و ملائکه الهی نامه عمل او را باز میکنند؛ اگر به عدالت رفتار کرده باشد، خداوند او را به موجب همان عدالت نجات خواهد داد وگرنه صراط تکانی میخورد و او را به قعر جهنم میاندازد.

بعد به طرف راست و چپ نگاهی کرد و اشخاصی را که در گوشه و کنار بودند از زیر نظر گذراند و آنگاه فرمود: آن عدهای که دنیا آنها را در خود غرق کرده و املاک و نهرها و اسبان عالی و کنیزکان نازکاندام برای خود تهیه کردهاند، فردا که همه اینها را از آنها میگیرم و به بیتالمال برمیگردانم و به آنها همان قدر خواهم داد که حق دارند، نیایند و نگویند که علی ما را اغفال کرد، اول چیزی میگفت و حالا طور دیگری عمل میکند، علی آمد و ما را از آنچه داشتیم محروم کرد. من از همین الآن برنامه روشن خود را اعلام میکنم.

بعد شرحی صحبت کرد و چون عدهای که برای خود امتیاز قائل بودند و مورد اتهام بودند، دلیلشان این بود که ما حق صحبت و مصاحبت پیغمبر را داریم و در راه اسلام چنین و چنان زحمت کشیدهایم، به آنها فرمود: من منکر فضیلت صحبت و سابقه خدمت افراد نیستم، اما اینها چیزهایی است که خداوند خود اجر و پاداش آنها را خواهد داد، اینها مجوّز نمیشود که امروز ما میان آنها و دیگران فرق بگذاریم، این امور ملاک تبعیض واقع نمیشود.

آغاز کناره گیریها و بهانه گیریها

روز دیگر آنها که میدانستند مشمول حکم علی خواهند شد آمدند و به کناری نشستند و مدتی با هم مشورت کردند، نمایندهای از طرف خود فرستادند. آن نماینده ولید بن عقبة بن ابیمعیط بود. آمد و اظهار داشت: یا اباالحسن، اولًا خودت میدانی که همه ما که اینجا نشستهایم به واسطه سوابقی که با تو در جنگهای اسلام داریم دل خوشی از تو نداریم و غالباً هرکدام از ما یک نفر داریم که در آن وقتها به دست تو کشته شده، ولی ما از این جهت صرفنظر میکنیم و با دو شرط حاضریم با تو بیعت کنیم: یکی اینکه عطف به ما سبق نکنی و به گذشته هرچه شده کاری نداشته باشی، بعد از این هر طور میخواهی عمل کن؛ دوم آنکه قاتلان عثمان را که الآن آزاد هستند به ما تسلیم کن که قصاص کنیم، و اگر هیچ کدام را قبول نمیکنی ما ناچاریم برویم به شام و به معاویه ملحق شویم. فرمود: اما موضوع خونهایی که در سابق