حالا اگر دو خطر با هم پیدا بشود یعنی از یک طرف منافقها، بیدینهای متظاهر زیرک، متظاهرها و ریاکارها و مدلّسها پیدا بشوند و از طرف دیگر مردم، جاهل و نادان باشند، آنها اینها را ابزار خودشان قرار میدهند.

عامل نفاق در پدید آوردن حادثه کربلا

حادثه کربلا را همین دو عامل به وجود آوردند. مردم جاهل و نادان ابزار دست ابنزیادها قرار گرفتند و این نکتهای است که ما میبینیم خودِ امام حسین آن را بیان کرده است، ائمه ما نیز بیان کردهاند. این واقعاً مایه عبرت و درس است. اگر ما خیال بکنیم مردمی که در کربلا جمع شدند امام حسین را کشتند به خدا و پیغمبر و قرآن اعتقاد نداشتند و یک مردم کافرِ بیاعتقادی بودند (تودهشان را عرض میکنم نه سرانشان را) اشتباه کردهایم، گمراه شدهایم و از این حادثه نمیتوانیم پند بگیریم.

حتی اگر ما خیال بکنیم این مردم نسبت به علی و آل علی بیاعتقاد بودند باز هم اشتباه کردهایم. اگر مردم شام میبودند این جور بود. مردم شام به خدا و پیغمبر و قرآن اعتقاد داشتند ولی علی و آل علی را نمیشناختند. اما مردم کوفه میشناختند.

این شهادتِ معاصرین امام حسین است که همه میگفتند دل مردم با توست. تاریخ مینویسد وقتی که مسلم در کوفه در مجمع مردم نامه امام حسین را خواند، این مردم گفتند سخنان آقاست و هایهای گریستند و اشک ریختند. در عین حال منافقین از همین مردم لشگری علیه امام حسین به وجود آوردند. این عبرت تاریخ است.

حدیثی از امام سجّاد علیه السلام

این حدیث را از امام سجاد برای شما بخوانم، تعجب کنید: روزی امام سجاد (سلاماللَّه علیه) عبیداللَّه بن عباس بن علی پسر حضرت ابوالفضل العباس را دیدند؛ نوشتهاند: فَاسْتَعْبَرَ گریه کرد و اشکش جاری شد. عمویش اباالفضل و صحنه عاشورا و قضایای عاشورا به یادش آمد، اشکش جاری شد. بعد فرمود: چند روز بر پیغمبر بسیار سخت گذشت: یکی روز احد بود که عمویش حمزه به آن وضع شهید شد، دیگر روز موته بود که پسرعمویش جعفر شهید شد. هیچ روزی مثل روز حسین بر پیغمبر سخت نگذشت. بعد امام فرمود: سی هزار نفر در کربلا جمع شدند