مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٥٣ - فاجعه اندلس

برسانند، نه اینکه خطبا سکوت کنند یا اگر هم بگویند بعد از این باشد که دنیا را پر کرده و روزنامهها هر روز مینویسند. آنها باید نماینده مخصوص به الجزایر بفرستند و اخبار دست اول را بگیرند. لااقل آنها باید دست اول خبرها را از خبرگزاریها بگیرند. جنایات ارتش سرّی فرانسه را بگویند. ارتش سرّی مثل لشکر یزید است، چه فرق میکند؟! جنایات لشکر یزید را که میگویند، جنایات اینها را هم باید بگویند. اینها در شقاوت از آنها کمتر نیستند. اینها هم بر هیچ چیزی ابقا نکردند، به زن و بچه ابقا نکردند، کتاب و کتابخانه آتش زدند، آبادیها را ویران کردند، کشتها را از بین بردند، نسل را از بین بردند، همان طوری که قرآن درباره بعضیها فرمود:

وَ اذا تَوَلّی سَعی فِی الْارْضِ لِیفْسِدَ فیها وَ یهْلِک الْحَرْثَ وَ النَّسْلَ [١].

داستان امام حسین که ما باید آن را زنده نگه داریم، در حقیقت هوشیارباش و بیدارباشی است که آه! دیدی چه بر سر اسلام آمد! ما باید در اثر تجدید یادبود این قضیه، همیشه هوشیار باشیم که مبادا دیگر از این مصیبتها بر اسلام وارد شود. و ما برعکس چنین استفادهای نکردهایم. مصیبتهای بزرگتر از الجزایر بر اسلام وارد شده و احدی از ما «آخ» نگفته است.

فاجعه اندلس

چند وقت پیش با یکی از علمای بزرگ که از مراجع تقلید هستند، راجع به فاجعه اندلس صحبت میکردم. به ایشان گفتم: پانصد سال پیش چنین فاجعه بزرگی بر اسلام و مسلمین وارد شد (در حدود سنه نهصد. در سال هشتصد و نود و هشت خاتمه پیدا کرد)؛ یکی از مراکز تمدن اسلامی از آنها گرفته شد، اینهمه آدم کشته و سوزانیده شد، مسیحیها یکجا سه هزار نفر را سوزاندند و آتش زدند، از یک عده دویست هزار نفری مسلمان که میخواستند مهاجرت کنند و خود مسیحیها به آنها اجازه مهاجرت داده بودند صد هزار نفرشان را در بین راه کشتند. گوستاو لوبون که