میرسانم که یکی اظهار تأسف است و دیگری اظهار شادمانی. اما آنچه فیالجمله اظهار تأسف است این است که وقت این سخنرانی اینطور شد که مقارن با مغرب یعنی وقت فضیلت نماز است که الحق شایسته و پسندیده نیست مجالس مذهبی به گونهای شروع بشود که مقارن با وقت نماز باشد. ولی هیئت محترم مدیره «کانون» خودشان قبلًا به این نکته توجه داشتهاند و اضطراری را که ایجاب کرد چنین بشود برای من بیان کردند و توضیح دادند و من عذر آنها را پذیرفتم ولی در عین حال از اینکه چنین اضطراری پیش آمده است من خودم متأسفم و امیدواریم که بعد از این برنامهها همیشه چنان تنظیم بشود که اینگونه تعظیم شعائر ما هیچگونه مزاحمتی با وقت آن شعار بسیار بسیار بزرگ یعنی نماز پیدا نکند.

تعظیم قرآن

و اما مطلبی که آن اظهار شادمانی من است و واقعاً من مسرور و خوشحال شدم این ابتکاری بود که در این شهرِ پر ابتکار شما درباره حفظ قرآن مجید به کار برده شده است و این کارِ بسیار لازم و ضروری است. ما مسلمانان و مخصوصاً مسلمانان ایران باید کاملًا به این نکته توجه بکنیم که درباره قرآن مجید واقعاً مقصر هستیم.

چقدر اسباب تأسف است که تدریجاً باسوادهای ما هم که هرگونه کتاب علمی و غیر علمی و حتی کتابهایی را که به زبانهای بیگانگان نوشته شده است میتوانند قرائت کنند ولی از قرائت- چه رسد به حفظ- کتاب مقدس آسمانی خودشان ناتوانند، با اینکه قرآن مجید گذشته از سایر مزایایی که دارد یک مزیتش- که برای همین بوده است که مورد توجه واقع بشود- زیبایی و فصاحت و بلاغت قرآن است و این امر کمکم دارد در میان ما متروک میشود. من خیال میکردم تنها در کشورهای عربی حافظ قرآن زیاد است و عذر خودمان ایرانیها را در این میدانستم که چون زبان ما زبان عربی نیست از دیگران خیلی عقب ماندهایم ولی امسال از یک مرد مطّلع یعنی استاد شیخ خلیل الرحمن، قاری مسجد النبی، مطلبی شنیدم. این مرد که اصلًا اهل پاکستان است به دعوت حسینیه ارشاد برای تشویق یاد گرفتن قرآن و مخصوصاً قرائت قرآن و تجوید قرآن به شکل صحیح که نمونهاش به آن شکل در ایران وجود ندارد به ایران آمد و بحمداللَّه بسیار حسن اثر داشت. بسیاری از دانشجویان و جوانان تشویق شدند تلفظ و آهنگ صحیح قرآن خواندن و تجوید