یک نفر میآید چهار کلمه چرت و پرت میگوید، بعد هم میگوید: یک دقیقه سکوت، به روح آن مرده هم صلوات. به خاطر همین، دندان روی جگر گذاشتیم و گفتیم حالا باشد انشاءاللَّه بلکه تدریجاً بر آن مشکل هم پیروزی پیدا بشود؛ و من این را مخصوصاً عرض میکنم: آقایان! یکی از شعارهای ما مساجد است. احترام مسجد را حفظ کنید. به خانمهایتان و به خانمهای خویشاوندانتان و به هرکسی که با او دوست و آشنا هستید بسپارید، بگویید لااقل در مشاهد مشرّفه که شرکت میکنید، حرم امام رضا که میروید، مسجد که میآیید، شعار اسلامی حجاب اسلامی را حفظ کنید. حالا هر جهنم دره دیگری میخواهید بروید به هر وضعی میخواهید بروید بروید، آخر مسجد را چرا؟ این کار دو گناه است که هم یک زن خودش را جلو مردهای بیگانه لخت و عور کند، و هم با این وضع بسیار زننده بیاید در مسجد و احترام مسجد را بشکند. من حتی نمیتوانم بگویم گناه این از آن گناه کمتر است. آنوقت آن میت بدبخت چه حالی دارد؟! مجلس ختم را میگیرند برای اینکه طلب مغفرت برای یک میت بکنند؛ بعد این زنها میآیند موجب صد گناه میشوند در آن مجلس ختمی که بناست طلب مغفرت بشود. شما را به خدا قسم به این خانمهایی که به نوعی با آنها وابستگی و آشنایی دارید بسپارید، بگویید لااقل این یک ساعت، خودتان و احترام مسجد را حفظ کنید. تنها این مسجد را نمیگویم، خیلی مساجد دیگر چنین وضعی دارند.

شعار اذان

یکی دیگر از شعارهای ما که باز شعار اصول اسلامی است اذان است. اگر بدانید برای اذان در اسلام چقدر اهمیت قائل شدهاند! حالا کار ما به جایی کشیده است که هرکسی که برای خودش یک ذره به اصطلاح شخصیت قائل است مثل اینکه کسر شأنش میکند که بایستد فریاد بکشد: اللَّه اکبر اللَّه اکبر در صورتی که این کار افتخارِ بزرگ است. مگر نشنیدهاید که امیرالمؤمنین علی علیه السلام در زمان خلافتش، یعنی آن وقتی که از نظر ظاهر هم شخص اول مملکت بود (از نظر باطن که بعد از پیغمبر همیشه او شخص اول بوده)، همان وقتی که از نظر مقامات اجتماعی هم شخص اول مملکت خود بود خودش میرفت بالای مأذنه در مسجد کوفه، فریادش را بلند میکرد: اللَّه اکبر اللَّه اکبر. آن آخرین روزی که آمد مسجد و لحظهای بعد از آن، ضربت