مردی از اهل یمامه به مدینه آمد و اسلام آورد و اسلامش خوب شد، یعنی معارف اسلام را فرا گرفت و به تربیت اسلامی تربیت شد. اسم این مرد جویبر بود؛ مردی بود کوتاه قد، بدشکل، سیاه رنگ، فقیر و مستمند، و چون کسی را در مدینه نداشت، شبها در مسجد میخوابید و در حقیقت خانهای جز مسجد نداشت. مدتی در مسجد بود. کمکم رفقایی مثل خودش پیدا کرد؛ یعنی عدهای دیگر از مسلمانان پیدا شدند که آنها هم مثل جویبر، هم فقیر بودند و هم غریب، و به دستور رسول اکرم آنها نیز مانند جویبر موقتاً شبها در مسجد بسر میبردند.

تدریجاً عدهشان زیاد شد. از طرف خداوند دستور رسید مسجد باید پاکیزه باشد، جای خوابیدن نیست، و حتی درهایی که از خانهها به سوی مسجد باز است به استثنای درِ خانه علی مرتضی و فاطمه زهرا همه درها بسته شود، رفت و آمدها از خانهها به مسجد موقوف شود، فقط از درهای معمولی به مسجد رفت و آمد بشود که احترام مسجد محفوظ بماند.

رسول خدا دستور داد برای این عده بیخانه و فقیر سایبانی در گوشهای بزنند، و زدند و آنها در زیر آن سقف بسر میبردند و آنجا صُفّه خوانده میشد و آنها هم به اصحاب صفّه معروف شدند.

جویبر یکی از اصحاب صفّه بود. رسول خدا و همچنین افراد مسلمین به آنها محبت میکردند و زندگی آنها را اداره میکردند. یک روز رسول اکرم نگاهی به جویبر کرد و فرمود: جویبر! چقدر خوب بود که زن میگرفتی! هم احتیاج جنسی تو رفع میشد و هم آن زن کمک تو بود در کار دنیا و آخرت. گفت: یا رسولَ اللَّه! کسی زن من نمیشود، نه حسب دارم و نه نسب، نه مال و نه جمال. کدام زن رغبت میکند که زن من بشود؟ فرمود: یا جویبر! انَّ اللَّهَ قَدْ وَضَعَ بِالْاسْلامِ مَنْ کانَ فِیالْجاهِلیةِ شَریفاً، وَ شَرَّفَ بِالْاسْلامِ مَنْ کانَ فِیالْجاهِلِیةِ وَضیعاً، وَ أعَزَّ بِالْاسْلامِ مَنْ کانَ فِیالْجاهِلِیةِ ذَلیلًا جویبر! خداوند به سبب اسلام ارزشها را تغییر داد، بهای بسیار چیزها را که در سابق پایین بود بالا برد و بهای بسیار چیزها که در گذشته بالا بود پایین آورد، بسیاری از افراد در نظام غلط جاهلیت محترم بودند و اسلام آنها را سرنگون کرد و از اعتبار