لُبْسَ الْفَرْوِ مَقْلوباً [١] جامه اسلام را میپوشند (و از تن بیرون نمیکنند) ولی مانند پوستینی که آن را وارونه پوشیده باشند. پوستین خصلتش گرمی و زیبایی آن است ولی این در صورتی است که آن را درست بپوشند، اگر وارونه بپوشند و پشمها بیرون باشد اولا سرد است و ثانیا یک شیء موحش است که هر کس میبیند خیال میکند یک خرس راه میرود.

در تعبیر دیگری که راجع به بنیامیه دارد، میفرماید: یکفَأُ فیهِ الْاسْلامُ کما یکفَأُ الْاناءُ بِما فیهِ [٢]. تعبیرْ خیلی عالی است. این ظرف پر از آب را کج میکنند، آبهایش که محتوای ظرف است میریزد، ظرف خالی باقی میماند. هر کس که ظرف را نگاه میکند میبیند خیلی خوب است ولی نمیداند ظرف که ارزشی ندارد، ظرف برای محتواست. محتوا را از ظرف میگیرند و ظرفِ تنها را برای مردم باقی میگذارند.

آنها چه کردند؟ امام حسین وقتی که مظالم و مفاسد بنیامیه را شرح میدهد همه این نکات در کلام او منعکس است: ایهاالناس ظلم اینها را ببینید، تبعیضهای اینها را ببینید، استیثارهای اینها را ببینید. ایهاالناس اینها مردم را به دو دسته قسمت کردند: مردمی برخوردار و خورنده، و مردمی مظلوم و مستضعف. ایهاالناس ببینید فساد اخلاق را به کجا رساندهاند! کار فساد اخلاق به جایی رسیده که قهرمان فساد اخلاق، آن که از او فاسدالاخلاقتر نیست در رأس جامعه اسلامی قرار گرفته است.

علناً شراب میخورد، علناً سگبازی میکند، علناً قمار میکند، علناً زنا میکند، با محارم خودش زنا میکند.

قیام مردم مدینه بعد از شهادت امام حسین علیه السلام

ولی در آن زمان هنوز مردم درک نمیکردند، روابط و ارتباطات این قدر زیاد نبود، [میگفتند] یزید هم یک آدمی است که آمده خلیفه شده است. و لهذا بعد از شهادت امام حسین، همین امام حسینی که از مدینه بیرون آمد و از اهل مدینه کسی او را یاری نکرد [٣] مدینه تکان میخورد: چرا حسین، فرزند پیغمبر، شهید شد؟ آن وقت به

[١]. نهجالبلاغه، خطبه ١٠٦.[٢]. نهجالبلاغه، خطبه ١٠١.[٣]. البته افرادی یاری کردند، عده معدودی از اصحاب امام حسین اهل مدینه هستند ولی جامعه مدینهامام حسین را یاری نکرد.