حرف من این است: ما اگر از یک چیزی میخواهیم دست برداریم اول فکر کنیم ببینیم آیا آنچه که بعد انتخاب میکنیم بهتر از این است؟ بعد یک چیزی انتخاب میکنیم بیمعنی و نامفهوم. یک عده افراد به همدیگر که میرسند اصلًا سلام نمیکنند. مثل اینکه حیوان صامت هستند. وقتی به همدیگر برمیخورند کأنه لالند و زبان ندارند. یک عده دیگر میگویند تعظیم عرض میکنم. مگر «تعظیم» عرضکردنی است؟! نادانی تا کجا؟! یا یکی تنها میگوید سلام. سلام [به تنهایی] سلام نیست، [باید گفت:] سلام علیکم. خجالت هم نباید کشید، شجاعت و عرضه و شخصیت باید داشت، با صدای بلند باید گفت: سلام علیکم. در اسلام افشای سلام، یعنی بلند سلام کردن، سنت است، که پیغمبر اکرم فرمود: در معراج مقامات خیلی عالی را دیدم، سؤال کردم برای کیست؟ گفتند برای کسانی که اطعام طعام میکنند، دیگران را سیر میکنند، و دیگر اینکه سلام را افشا مینمایند، بلند سلام میکنند، و سوم اینکه در شبها در حالی که دیگران در خوابند بپا میخیزند و نماز میخوانند.

این را هم بدانید که ابتدای به سلام سنت است و جواب سلام واجب. بعضی افرادی که دچار عقده حقارتند و در خودشان احساس حقارت میکنند، از هر وسیلهای [استفاده میکنند] برای اینکه تکبر کنند بگویند ما آنچه که هستیم نیستیم، من کوچک نیستم بزرگم. یکی از مظاهرِ نشان دادن عقده حقارت این است که- مخصوصاً اگر پشت یک میزی هم نشسته باشد- یک نفر از در وارد میشود، به عنوان یک مسلمان سلام میکند، او سرش را بلند میکند جواب سلام نمیدهد.

جواب سلام واجب است. سلام و ابتدای به سلام سنت است. اگر ده اجر برای سلام باشد نُه اجرش مال کسی است که ابتدای به سلام میکند و یکی مال کسی است که جواب میدهد، در حالی که او سنت را بجا آورده و این واجب را.

در سیره رسول خدا شنیدهاید که هیچ کس در همه عمر نتوانست بر پیغمبر اکرم سبقت به سلام بگیرد. آنچنان مراقب بود. هرکسی که پیدا میشد، قبل از اینکه او سلام کند پیغمبر به او سلام میکرد. این حرفها کجا رفت؟ بکلی فراموش شد. یک موضوع دیگر هم عرض بکنم. روز عاشوراست، باید وارد مصائب ابا عبداللَّه علیه السلام بشویم.