مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٣٣ - خطابه های حسینی

اولین خطابه حسین بن علی که در کمال فصاحت و بلاغت ایراد شد و رشادت و شجاعت و بلندنظری و ایمان به غیب در آن موج میزند خطابهای است که در مکه هنگام عزیمت به کربلا ایراد کرد. تصمیم قاطع خود را به موجب این خطابه اعلام کرد و ضمناً اطلاع داد هرکس با ما همفکر و همعقیده و همگام است عازم بوده باشد.

فرمود:

خُطَّ الْمَوْتُ عَلی وُلْدِ آدَمَ مَخَطَّ الْقَلادَةِ عَلی جیدِ الْفَتاهِ، وَ ما اوْلَهَنی الی اسْلافِی اشْتِیاقَ یعْقوبَ الی یوسُفَ [١].

مرگ بر فرزند آدم نوشته شده و زینت قرار داده شده آن اندازه که گردنبند برای زن جوان زینت است. مرگ در راه حق مایه افتخار و مباهات است. من چقدر عاشقم و والهم که ملحق شوم به پیشینیان بزرگوارم! شوق و عشق من به ملاقات پیشینیان بزرگوارم آن اندازه است که یعقوب مشتاق ملاقات یوسف بود. تا آنجا که فرمود:

مَنْ کانَ باذِلًا فینا مُهْجَتَهُ مُوَطِّناً عَلی لِقاءِ اللَّهِ نَفْسَهُ فَلْیرْحَلْ مَعَنا، فَانّی راحِلٌ مُصْبِحاً انْ شاءَ اللَّهُ [٢].

هرکس که تصمیم دارد و آماده است یک چیز مختصری در این راه ببخشد، چه ببخشد؟ همان خونی که در حفرههای قلبش هست. هرکس که آماده است تیر برای قلب خود بخرد و تصمیم دارد به ملاقات پروردگارش برود، آماده باشد که من فردا صبح حرکت خواهم کرد.