اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٢ - ٣٤- أتقياء

به ملك چرخ تاز اى خسرو هور [١]

برافراز آسمان را رايت نور

برآ اى يوسف صبح از بن چاه‌

كه شب سياره را شد، چاه در راه‌

چو گردد طلعت خورشيد پيدا

شود زيبائى عالم هويدا

چو روز آيد بهار عالم آيد

به تن جنبش به جان شادى فزايد

چو روز آيد به وجد آرد روان را

قباى نور درپوشد جهان را

چو روز آيد جان يابد جوانى‌

پديد آيد بسى راز نهانى‌

ز حجله شب عروس عالم آرا

برون آيد به طرف باغ و صحرا

عروسان چمن را رخ فروزد

زرشگ ماهرويان ماه سوزد

زتيغش شير بگريزد چو خرگوش‌

كند جوزا ز جبارى فراموش‌

گريزد دبّ اكبر نزد عوا

بريزد پر عقاب تيز پروا

فتد بر خاك ذات الكرسى از بيم‌

كند كف الخضيب خويش تسليم‌

زموج نور سازد بحر ناسوت‌

شگفتا هم سفينه غرق و هم صوت‌

هراسد ز آن شرار شورش‌انگيز

سلحشور فلك بهرام خون ريز

كشد از غرب كشتى جانب شرق‌

كه غوّاصان اين دريا كند غرق‌

كند افسون در اين پرنقش اورنگ‌

دم كژدم بسان چنگ خرچنگ‌

زند باز سپيد چرخ پرواز

غراب شب بماند از تك و تاز

برون آيد جهان زان عرصه تنگ‌

كه شب را بود جولانگاه نيرنگ‌

زند بر تارك شب تيغ خورشيد

پديد آيد به دلها نور اميد

اگر شب زار نالد بلبل باغ‌

نسيم صبح آرايد گل باغ‌

اگر شب كاروان در ره شتابد

سحر سر منزل مقصود يابد

اگر شب عاشقان در سوز و سازند

زفيض صبحگه در وجد و نازند

گر آيد از دل شب آه عشاق‌

نگار روز مى‌زد راه عشاق‌