اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣١٤ - زهد مقدس اردبيلى

منزّه گلشنى از خار هجران‌

مصفّا گلستانى خوشتر از جان‌

نه با برگ گلشن باد خزانى‌

نه شاخ سنبلش بى ارغوانى‌

نه چون باغ جهان پر ميوه غم‌

نه برگ شاديش بر شاخ ماتم‌

نه گل با خار هم صحبت در آن باغ‌

نه با بلبل بود همداستان زاغ‌

در آن زيبا گلستان دل افروز

زند پر طائر جان شاد و فيروز

از اين باغ و چم گر چشم پوشى‌

بدان گلشن شراب وصل نوشى‌

ز اين خاكى قفس چون پرفشانى‌

در آن جا طاير قدس آشيانى‌

از اين بيغوله گر بيرون كشى رخت‌

در آن كاخ ابد شادان زنى تخت‌

در آنجا نيست دل را رنج و محنت‌

نه رشك آرزو نه اشك حسرت‌

نه كس را با كسى پيكار و آزار

نه خار كينه در آن نغز گلزار

نه غير چشم جانان فتنه سازى‌

نه جز تير نگاهش جانگدازى‌

نه دامى غير زلف خوبرويان‌

نه شامى غير گيسوى نكويان‌

نه جز لعل بتان خونين دلى هست‌

نه نالان جز به شادى بلبلى مست‌

تو ما را اى شهنشاه كريمان‌

درى بگشا به باغ اهل ايمان‌

كه بر ياد تو با ياران (الهى)

نشيند اندر آن گلزار شاهى‌

بدان گلشن سبك پرواز گردد

بناله بلبلان هم راز گردد

در آن گلشن جمال يار بيند

نه گل بيند نه جور خار بيند