اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٦ - ٥٦- ٥٧- شب هنگام شكر خدا و صبحگاهان ياد او

صبح و اهتمام به شكر را

به شامگاه دقيقاً روشن نمى‌كند، سپس مى‌افزايد: اولى و بهتر اين است كه اين چنين گفته شود:

اما اين كه همّ آنها در صبحگاه ذكر است، براى تاكّد استحباب ذكر در آن وقت است، و دليل بر اين استحباب رواياتى است.

سپس سه روايت در اين باره ذكر مى‌كند: ١- راوى (عمير بن ميمون) گويد: امام حسن (عليه السلام) را ديدم كه وقتى نماز صبح مى‌خواند در جايگاه خود مى‌نشست تا خورشيد طلوع كند و شنيدم از آن امام كه مى‌فرمود: شنيدم از رسول خدا (صلى الله عليه و آله) كه مى‌فرمود:

«مَنْ صَلّى الفَجْر ثُمَّ جَلَسَ فى مَجْلِسه يَذكر اللّه حتّى تَطلعَ الشمس سَتَرَهُ اللّه مِنَ النّار سَتَرَه اللّه من النار سَتَرَه اللّه مِنَ النّار»:

«كسى كه نماز صبح گزارد و در جايگاه خود نشيند در حالى كه ذكر خدا گويد تا خورشيد طلوع كند، خداوند او را از آتش مستور گرداند. و آن حضرت اين جمله را سه بار تكرار فرمودند».

٢- انس در حديثى گويد: رسول الله (صلى الله عليه و آله) به عثمان به مطعون فرمودند: «كسى كه نماز صبح را با جماعت گزارد و سپس بنشيند و ذكر خدا گويد تا خورشيد طلوع كند، براى او در بهشت هفتاد درجه است كه فاصله هر دو درجه مثل حضور اسب سريعى است كه هفتاد سال مخفى باشد (شايد مراد اين باشد كه اسب تندرو كه آشكار نيست اگر فرض شود هفتاد سال حركت كند اين مقدار مسافتى كه طى مى‌كند فاصله هر دو درجه است)».

٣- امام حسن (عليه السلام) فرمودند: «شنيدم از پدرم على بن ابيطالب (عليه السلام) كه مى‌فرمود رسول الله (صلى الله عليه و آله) چنين فرمود: هر انسانى در مصلّائى كه نماز صبح را اقامه كرده بنشيند، و ذكر خدا گويد تا خورشيد طلوع كند، اجر او مثل حجّاج خانه خدا است و گناهان او آمرزيده مى‌شود».

سپس مرحوم خوئى اضافه مى‌كند: نكته ديگرى در ذكر صبحگاه است كه خداوند چون روز را براى بدست آوردن معاش و طلب رزق و جستجوى فضل‌