اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٩١ - ١٠٦- مردم را در آسايش قرار مىدهد

به خلق آسايش آرد خويش را رنج‌

كه جويد در خراب خويشتن گنج‌

تو نيز ايجان چو مردان وفا كيش‌

جهان را نوش باش و خويش را نيش‌

(الهى) جهد كن تا مى‌توانى‌

كه مردم را به آسايش رسانى‌

كشد رنج سفر آن جان آگاه‌

كه يابد ملك جاويدان در اين راه‌

تن آسائى رها كرد آن دل آزاد

كه آسايد در اقليم روان شاد

فرو ماندن به چاه تن‌پرستى‌

روان را جاودان دارد به پستى‌

دو روزى رنج بر دَرِ دانش و دين‌

پرستش كن وصال دوست بگزين‌

سفرگاهيست گيتى، باش هشيار

كز اينجا رفت بايد تا بَر يار

ترا رنج سفرگر باشدت هوش‌

به منزل چون رسى گردد فراموش‌

نماند رنج و ماند شادمانى‌

در آن دولت‌سراى جاودانى‌

ز رنج آرد به راحت مردمان را

نشاند فتنه دور زمان را

همه راحت بود بر خلق بى‌رنج‌

وجودش خلق را شاديست چون گنج‌

بكوش اى جان كه بر بيگانه و خويش‌

وجودت نوش شايد بود نِى نيش‌