اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٧٥ - ١٠٠- هرگز از سكوت غمگين نمىشود

لب ار خاموش سازد از تكلم‌

غمش نبود كه دل دارد ترنّم‌

به خاموشى توان با دل سخن گفت‌

گهرهاى حقائق بى زبان سفت‌

به خاموشى گل آرايد چمن را

هزاران راز گويد ياسمن را

به خاموشى يكى مرد روان پاك‌

ز باغ دل زدايد خار و خاشاك‌

ز لب چون زشت و زيبا در حجابست‌

خموشى به ز گفت ناصواب است‌

ز خاموشى نكوتر گفتن خوش‌

و اگر ناخوب گوئى باش خامش‌

ز خاموشى تو را زنهار نايد

كه گفت بد دَرِ حسرت گشايد

ز خاموشى خيال مرد هشيار

در آسايش بود ز اندوه و تيمار

به گاه خامشى نادان غمين است‌

كه گوئى با خيال خود به كين است‌

هر آن كو در دلش نقش نگار است‌

به گاه خامشى سرگرم يار است‌

لبش خاموش و دل در صحبت دوست‌

كه با دل صحبت دلدار نيكوست‌

چو غم دارد زبانش گر خموشست‌

دلش با روى دلبر در خروش است‌

ببند اى دل لب از گفتن زمانى‌

كه دلبر گويدت راز نهانى‌