اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥١٦ - وفى الرخاء شكور

باز، ناشكرى نمى‌كرد!

غزالى در كيمياى سعادت مى‌گويد: در هر بلائى پنج‌گونه شكر واجب است:

١- مصيبت اگر در امر دنيوى و بدن باشد، شكر لازم دارد، زيرا مصيبت در دين و دچار شدن به كفر و شرك بسيار بزرگ است و به خاطر اين است كه در دعاى مى‌خوانيم: «اللّهُم لا تَجْعَل مُصيبَتَنا فى ديننا»: «خدايا مصيبت و ابتلاء ما را در دين ما قرار مده».

٢- هيچ بيمارى و بلائى نيست مگر آنكه بالاتر از آن متصور و موجود است بايد شكر كرد كه بدتر از اين نيست، هر كس مستحق هزار تازيانه باشد و صد تازيانه خورد جاى شكر دارد، يكى از بزرگان ظرف خاكستر بر سر او ريختند، گفت: الحمدللّه و شكر كرد، گفتند: چرا شكر مى‌كنى گفت، كسى كه توقع داشت آتش بر سر او ريزند وقتى خاكستر ريختند جاى شكر دارد.

٣- عقوبت اگر در دنيا به انسان رسد، جاى شكر دارد كه عقوبت اخروى بسيار سخت و گران است. در روايت از رسول گرامى (صلى الله عليه و آله) است «كسى را كه در دنيا عقوبت كردند در آخرت نكنند» بلاكفاره گناه است و ديگر جائى براى عقاب نمى‌گذارد، اگر طبيب داروى تلخ به تو دهد و «فَصْد» يعنى رگ تو را بزند و خون گيرد، رنج اين، به رنج بيمارى سخت مى‌ارزد.

٤- وقتى مصيبت و بلائى كه در لوح محفوظ نوشته شده و مقدّر بوده به انسان مى‌رسد، بايد شكر كند كه اين بلا از سرش گذشت.

٥- مصيبت دنيا ثواب آخرت دارد، و جاى شكر است از دو جهت: يكى ثواب بردن چنانكه در اخبار آمده است و ديگر مصيبت موجب عدم الفت و انس با دنيا مى‌شود و راحت‌تر زندگى مى‌كند و راحت‌تر مى‌رود. [١]

پس برادرم شاكر باش كه قضاء الهى حتمى است، اگر شكايت كنى اجر خود

[١]. كيمياى سعادت، جلد ٢، صفحه ٣٨١ تا ٣٨٤ (با كمى تصرّف) ..