اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٥٧ - ٥٨- ٥٩- شامگاهان هراسان و صبحگاهان خوشحال!

مى‌شود و از اين رو بهترين غذاى روحى عبادت و ذكر و ياد حق را تلخ مى‌پندارد و تلخى معصيت را شيرين مى‌انگارد و در اثر اختلال روحى حلال و حرام و مشتبه را استعمال مى‌كند و چون گاو خوش علف هر چه به دست آيد، خوردن و از هر كجا به دست آيد بردن.

اگر كسى واقعاً طعم ذكر و محبت الهى را چشيد، مگر از محبوب روى برمى‌گرداند؟ و به قول امام سجاد (عليه السلام):

«مَنْ ذَا الَّذى ذاقَ طَعْمَ مَحَبّتك فَرامَ مِنكَ بَدلا؛

چه كسى است كه طعم محبّت تو را چشيد و ديگرى را به جاى تو برگزيد و اراده نمود» هرگز چشنده محبت محض و محض محبت و آن كه از جام حقيقت توجه به خدا نوشيد، به طرف محبت مجازى روى نمى‌آورد، و آن كه چنين محبتى با گوشت و پوستش آميخته شد و پرده‌هاى غفلت كنار رفت و به وصال دوست مى‌انديشد.

و به قول مرحوم الهى قمشه‌اى آن شيدا و واله محبوب: