ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٩٧ - تفسير

از قبول اعمال او ... و دادن كتاب بر صورت ديگر (بدست چپ) نشانه است براى ايشان بر اينكه صاحبش از اهل آتش است و علامت مناقشه در حساب و بدى عاقبت است. سپس خداوند سبحان حكايت نمود آنچه بوى ميرسد. و فرمود( (فَسَوْفَ يَدْعُوا ثُبُوراً)) پس بزودى تقاضا ميكند و ميخواهد هلاكت خود را وقتى كتاب خود را خواند. آن موقع است كه ميگويد: وا ثبورا وا هلاكاه.

((وَ يَصْلى‌ سَعِيراً)) جبائى گويد: يعنى داخل آتش شده و به آن عذاب شود. و بگفته برخى يعنى ميگردد و طعمه آتش فروزان شعله‌ور و بگفته بعضى ديگر: يعنى براى هميشه در آتش معذّب خواهد بود.

((إِنَّهُ كانَ فِي أَهْلِهِ مَسْرُوراً)) او در ميان كسان خويش در دنيا مسرور بود. امر آخرت برايش اهمّيت نداشت و متحمّل مشقّت عبادت نميشد. پس خداوند بسرور و خوشحاليش تبديل نمود غصّه‌اى كه برايش ابدا باقى باشد و قطع نشود.

و امّا مؤمن اهتمام و كوشش بامور اخروى داشت پس خداوند تبديل فرمود بغصّه او سرورى در آخرت كه زايل نشود و تمام نگردد. جبائى گويد:

در دنيا خوشحال و مسرور بود بگناهان خداى تعالى و ندامتى بر آنها نداشت و بعضى گفته‌اند: البتّه هر كه معصيت كند و خوشحال بمعصيت و گناهش زياد باشد پس پنداشته است كه در روز قيامت بر نميگردد و اگر يقين بقيامت و روز بعث داشت هر آينه دور بود كه بگناهان خود مسرور باشد.

((إِنَّهُ ظَنَّ أَنْ لَنْ يَحُورَ)) يعنى او در دار تكليف مى‌پنداشت كه هرگز در آخرت بحال زندگى بر نميگردد. براى پاداش و كيفر كردارش پس مرتكب گناه شده و هتك محرّمات نموده و پرده نواميس را پاره كرده.