ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٩٢ - شرح لغات

است پس شفق. قرمزى و سرخى رقيق است در مغرب بعد از غروب آفتاب.

الوسق: يعنى جمع و سقته. اسقه هر گاه جمع كردم. و طعام موسوق يعنى مجموع طعام. و الوسق الطّعام. طعام و گندم جمع شده بسيار از آنچه كيل و پيمانه ميشود و يا وزن ميشود. و مقدار آن شصت صاع است.

الاتساق: يعنى اجتماع كامل از باب افتعال از ثلاثى مجرّد وسق است و اصل طبق: بمعناى حالست. و عرب دواهى و مصيبتهاى سخت را ام طبق و بنات طبق مينمايد. گويد: قد طرقت بنكرها ام طبق. و در اينكه طبق به معناى حال است گويد:

صبر را ميستايم و دنيا مركز و معدن فجايع و مصيبتهاى دردناك است و آن كيست كه از زندگيش كدورتى نچشيده باشد.

هر گاه دنيا طبقى از خوشى و حالتى از سرور برايت تقديم داشت روزگار هم از سختى و زشتيها طبقى بتو اهداء نمايد.

و ديگرى گويد:

من مردى هستم البتّه كه جزئيات روزگار را دوشيده و آزمايش نموده‌ام و حالتى از آن مرا بسوى حالت ديگر رانده است.

پس من بسوى دوستى نميروم بزحمت كه از من جدا شود و نه درون من از درد جدايى گرفته و ناراحت گردد.