ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٤ - تفسير

سپس خداوند سبحان راضى نشد كه حظّ و نصيبش را از قيام شب و نماز آن ترك كند.

((وَ اذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ)) يعنى ياد كن اسماء خداى تعالى را كه بآن خدا را عبادت ميكنى (مانند يا اللَّه يا رحمان و يا رحيم)( (قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمنَ أَيًّا ما تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى‌)) بگو خدا را بنام اللَّه و يا بنام الرّحمن بخوانيد هر كدام را بخوانيد كه براى او اسمهاى نيكوييست.

بعضى گفته‌اند: در اوّل نمازت‌( بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌) بخوان كه از بركت قرائت و خواندن آن تو را به پروردگارت رسانيده و از ما سوى آن قطع ميسازد.

و بعضى گفته‌اند: بعملت فقط قصد كن خدا را (حضرت علىّ بن الحسين ٧ در مناجاتش گويد:

انت لا غيرك مرادى)

. فيض كاشانى گويد:

((وَ تَبَتَّلْ إِلَيْهِ تَبْتِيلًا)) ابن عباس و ديگران گويند: يعنى خالص كن خالص كردنى در دعا و عبادت عطاء گويد: منقطع شو بسوى او منقطع شدنى و آن اصل و ريشه بندگى است.

شقيق گويد: توكّل كن بر او توكّل كردنى. ابن زيد گويد: فارغ كن خود را براى عبادت او و در حديث نهى از تبتّل آمده و مراد آن انقطاع از