در فصل دوم كتاب به هفت خصوصيت و ويژگى فقه كه در آيات و روايات بدان اشاره شده و در واقع نشان دهنده حساسيت و اهميت فقه در آئينه آيات و روايات است پرداخته مى‌شود. اين خصوصيات از اين قرارند:

١. فقه، شيوه نامه عبوديت ؛

٢. فقه روشنگر حدود و مرزهاى الهى؛

٣. اهميت فقه در عرصه روايات؛

٤. لازمه اخلال در فقه، اخلال در دو ركن ديگر دين است؛

٥. تأثير اعتقادات و اخلاق در مسائل فقهى؛

٦. تأثير اعتقاد و اخلاق در استنباط؛

٧. تأثير فقاهت و اجتهاد در ديگر علوم اسلامى.

تأثير اعتقاد و اخلاق در استنباط

نكته مهم در استنباط، تأثير پذيرى فقه از عقايد و اخلاق است، بدين معنا كه اگر فقيه داراى ايمان قوى و مقام عدالت اخلاقى باشد، اوّلاً به هنگام استنباط احكام، نهايت دقت را به خرج مى‌دهد تا نزد خداوند مسئول نباشد و ثانياً حبّ و بغض‌ها و منافع شخصى و گروهى، هرگز مانع او در جهت استنباط احكام نمى‌شود.

علامه طباطبايى در ذيل آيه {ولاتمسكوهنّ ضراراً لتعتدوا و من يفعل ذلك فقد ظلم نفسه } (٥) مى‌گويد: از اين گونه آيات استفاده مى‌شود كه ايجاد تفرقه بين احكام فقهى و اصول اخلاقى و اكتفا كردن به احكام فقهى صرف و جمود بر ظواهر، جايز نيست؛ چرا كه چنين چيزى ابطال مصالح تشريع و از بين بردن غرض دين و نابودى

(٥) بقره، آيه ٢٣١.