٤. حقِّ در كنارِ كودك بودن و همراه داشتن او، براى ارضاى عواطف و احساسات طرفين كه همان ارتباط عاطفى ميان والدين و كودك است و اين غير از حق ملاقات باكودك است.

(١١) همان گونه كه روشن است، شيرخوارگى كودك در دو سال اوّل تحت عنوان رضاع مطرح است و در اصطلاح فقها، حضانت غير از ارضاع شمرده شده است و حتى محمدجواد مغنيه (در الفقه على المذاهب الخمسة، ص ٣٨١) در فرق حضانت و رضاع مى‌گويد:«فرق حضانت و رضاع در آن است كه حضانت يعنى تربيت و رعايت كودك، ولى رضاع تغذيه و اطعام اوست». عبارت وى موهِم اين معناست كه تغذيه و اطعام به كلى از حضانت خارج است، ولى ظاهراً مراد ايشان نيز همان تغذيه خاص (ارضاع) در دو سالگى است و تغذيه غير خاص را داخل در حضانت مى‌داند. به هر حال، به نظر مى‌رسد كه حتى ارضاع نيز اگر چه خارج از حضانت اصطلاحى آمده، ولى در حقيقت داخل آن است و حضانت عرفى، شامل آن هم مى‌شود، ليكن به سبب تصريح به آن از ميان موضوعاتِ نهفته در حضانت و روشن بودن و خاص بودن روايات در حكم آن، تحت موضوع ارضاع در فقه مطرح و ديگر موضوعات در عنوان كلى حضانت ابقا شده و بدون تفكيك، فقط به عنوان كلى آنها (حضانت) پرداخته شد. اين احتمال نيز وجود دارد كه به هر دليلى، بعد از اخراج ارضاع، حضانت امر بسيطى و موضوع واحدى ديده شده و به تفكيك از موضوعات ضمن آن سخن به ميان نيامده، بلكه با نگاهى كلى به آن پرداخته شده است.