اين پاسخ اگر درست باشد و نگوييم از بين بردن هر سلولى كه قابليت ايجاد بچه را ـ ولو به صورت على البدل ـ داشته باشد، براى اثبات حرمت اين عمل كافى است، با اشكال ديگرى مواجه است و آن احتمال مرگ همه سلول‌ها در اين عمل و به سرانجام نرسيدن بارورى است. بنابراين، در اين روش، موفقيت عمليات در همه موارد تضمين نمى‌شود و علم فقط موفقيت در برخى موارد را اثبات كرده است. اين راه ديگرى براى اثبات حرمت است و براى ضرورت اجتناب از شبيه سازى كافى است.

البته اين عمل حرام در هر دو تقريب، از مقدمات رسيدن به همزاد سازى است، ولى به مقتضاى روايات، خود همزاد سازى حرام نيست .

دوم: حكم نتايج و پيآمدهاى شبيه سازى

در هريك از اقسام شبيه سازى نتايجى به دست مى‌آيد كه جداگانه احكامشان بررسى مى‌شود:

حكم شبيه سازى عضو: نتيجه شبيه سازى تقليدى، به دست آوردن عضو جديدى مثل پوست است. بدون شك در مورد انسان، از اين عضو جديد براى درمان كسى كه سلول از آن گرفته مى‌شود، مى‌توان استفاده كرد. جاى توهم اين شبهه نيست كه بدون رضايت صاحب عضو استفاده از آن حرام است. اگر هم احتمال حرمت چنين درمانى داده شود اصل برائت آن را دفع مى‌كند. همچنين شكى نيست كه از اين عضو مى‌توان براى درمان بستگان شخص صاحب سلول و يا ديگران با رضايت يا با خريدن از وى، استفاده كرد.

ممكن است گفته شود: عضو جديد اگر مشتمل بر گوشت وخون باشد همانند اعضايى كه از انسان زنده جدا مى‌شود، نجس است.