سلول، يا نگاه به قسمتى از بدن كه نگاه كردن به آن حرام است. البته اين احكام جدا از حكم ماهيت شبيه سازى است و عدم رعايت آن، موجب حرمت خود شبيه سازى نيست.

بلى، در مورد شبيه سازى تقليدى از انسان شايد بتوان گفت كه اگر اين كار به صورت گسترده انجام گيرد، موجب هرج و مرج در جامعه مى‌شود؛ مثلاً ممكن است در موارد زيادى در شناخت مجرم اشتباه شود، يا ارتكاب جرم زياد شود، يا جرم‌ها، هميشه پنهان بماند و يا مواردى ديگر از اين قبيل. لكن اين مشكل هم در زمانى رخ مى‌دهد كه شبيه سازى به صورت گسترده انجام گيرد، پس اين دليل نمى‌شود كه شبيه سازى هايى كه به صورت موردى انجام مى‌شود، حرام باشد.

در مورد همزاد سازى، گفته شده كه روايات معتبرى دلالت بر حرمت از بين بردن نطفه و بيرون آوردن آن از رحم، در تمام مراحل وجودى نطفه دارد:

حديث اول: موثقه اسحاق بن عمار

قال: قلت لأبي الحسن (ع): المرأة تخاف الحبل فتشرب دواء فتلقى مافي بطنها؟ قال: لا. فقلت: إنما هو نطفة. فقال: إنّ أوّل ما يخلق نطفة؛ (٦)

مى‌گويد به امام كاظم(ع) عرض كردم: آيا زنى كه از حاملگى مى‌ترسد، مى‌تواند دارو مصرف كند تا آنچه را در شكم دارد، سقط كند؟ فرمود: نه. عرض كردم: فقط نطفه است. فرمود: نخستين چيزى كه آفريده مى‌شود نطفه است.

حديث دوم: صحيحه رفاعه

قال: قلت لأبي عبداللّه‌ (ع): أشتري الجارية فربما أحتبس طمثها من فساد دم أو ريح في رحم، فتسقى دواءً لذلك فتطمث من يومها، أفيجوزلي ذلك و أنا لا أدري من حبل هو أو غيره؟ فقال لي: لاتفعل ذلك. فقلت له: إنّه إنّما ارتفع

(٦) وسائل الشيعه، ج١٩، ص ١٥، باب ٧ از ابواب القصاص في النفس، ح١ .