مانند تو و پدرت رجس و ناپاكى را نيز از من زدوده است. پس زمانى كه امر ولايت به امام حسين (ع) رسيد هيچ يك از اهل بيت او نمى‌توانستند عليه حسين (ع) مدعى اين مقام باشند وآن گونه كه امام حسين(ع) اگر پدر يا برادرش مى‌خواستند ولايت را از او به شخص ديگرى منتقل كنند ـ كه هرگز چنين نمى‌كردند ـ مدعى آن بود. سپس ولايت امر به حسين (ع) انتقال يافت و تأويل آيه «و أولوا الارحامِ بعضهم أولى ببعض في كتاب اللّه‌» مشخص شد. بعد از امام حسين (ع) امامت به على بن الحسين(ع) و پس از وى به محمد بن على (ع) انتقال يافت. امام فرمود: رجس به معناى شك است و به خدا قسم ما هرگز در پروردگارمان شك نكرديم.

امام صادق (ع) از ميان فرزندان امام حسين (ع)، فقط علي بن الحسين زين العابدين (ع) و پسرش امام باقر را ذكر كرد و نام شريف خود را ذكر نكردند كه شايد به جهت تواضع و ادب ايشان بوده است، و گرنه هيچ شكى نيست كه امام صادق (ع) و اولاد معصوم ايشان تا امام دوازدهم، همه مراد آيه مباركه‌اند.

دلالت اين صحيحه در همان محدوده دلالت آيه شريفه است، علاوه بر آن كه به صورت نص و صريح اولى الأمر را به امامان معصوم تفسير مى‌كند.

٢. معتبره حسين بن ابى العلاء :

قال: ذكرت لأبي عبداللّه‌ (ع) قولنا في الأوصياء أن طاعتهم مفترضة، قال: فقال(ع): نعم، هم الذين قال اللّه‌ تعالى: {أطيعوا اللّه‌ و أطيعوا الرسول و أُولي الأمر منكم، } نساء آيه ٥٩» و هم الذين قال اللّه‌ عزّ وجلّ: {انّما وليّكم اللّه‌ و رسوله و الذين آمنوا، } مائده، آيه ٩١؛ (٤)

حسين بن ابى العلاء مى‌گويد: به امام صادق (ع) گفتم: نظر ما در مورد

(٤) كافى، باب فرض طاعة الائمه، ج١، ص ١٨٧، ح٧.