فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٧١ - همراه با دايرة المعارف فقه اسلامى- اجابت

مسبوق به درخواست است؛ زيرا به معناى پاسخ است، به خلاف اغاثه كه لزوماً مسبوق به درخواست نيست.

٣. تلبيه: «لَبّ، به معناى طاعت و اصل آن از اقامه به معناى برخاستن است (٢٤)». لبيك؛ يعنى دو بار تو را اطاعت كردم. (٢٥)

در حديث «لبّيك اللهمّ لبّيك» (٢٦) لبّيك از تلبيه گرفته شده و به معناى اجابت كردن دعوت پروردگار است. (٢٧)

٤. قبول: به معناى تصديق و پذيرفتن و خشنودى است. قبول كردن سخن، يعنى تصديق كردن آن و قبول كردن هديه يعنى پذيرفتن آن و گاهى قبول كردن چيزى به معناى خشنودى از آن است. (٢٨)

اجابت اعمّ از قبول (٢٩) است.

قبول در عرف فقها در باب معاملات، در مقابل ايجاب است و در باب عبادات، به معناى پذيرفته شدن اعمال از سوى خداى تعالى است.

اقسام اجابت

براى اجابت تقسيمات مهمى است:

تقسيم اول، به لحاظ مجيب

١. اجابت از سوى خداى تعالى؛ يعنى پاسخ دادن خداوند به آنچه انسان اميد